داستان یک پیامک

مکث امروز همین جمله ساده است. جمله‌ای که تو را و ما را ترغیب می‌کند به این که راحت و ارزان دیپلم بگیریم.

راحت و ارزان، در این جمله می‌تواند آدم را تا خیلی جاها بکشاند. می‌تواند تو و ما را به فکر فرو برد. فکر کنیم به این که چرا و چگونه می‌توان راحت و بی‌دردسر دیپلم گرفت.

چرا و چگونه باید راحت و بی‌دردسر دانشگاهی شد و مدرک لیسانس و فوق‌لیسانس و دکتری گرفت. فکر کنیم به این که این دیپلم‌ها و این مدرک‌های آسان به کدام درد علم، دانش، سواد، پیشرفت و توسعه می‌خورد.

مگر یادمان رفته که درس خواندن و علم‌آموزی، اساس پیشرفت و توسعه و حرکت برای رسیدن به آینده‌هایی با افق‌های روشن است. مگر یادمان رفته باید برای آدم حسابی شدن و باسواد شدن و عالم شدن دود چراغ خورد و نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود. دیپلم گرفتن و دانشگاه رفتن و دکتر و مهندس شدن فقط یک مدرک نیست.

اما انگار ما یادمان رفته و شاید هم خودمان را به خواب زده‌ایم و فکر می‌کنیم چه آدم‌های زرنگی هستیم که راحت و ارزان دیپلم می‌دهیم و دیپلم می‌گیریم. و چه راحت همه ما ابتدای ناممان دکتر و مهندس اضافه می‌شود.

کاش یادمان بیاید که دانش واقعی و تخصص واقعی راحت و ارزان به دست نمی‌آید. کاش یادمان بیاید که زمان‌هایی دور و نزدیک، دست‌های زمخت و پینه بسته بود که کار و تلاش و زحمت کشیدن را معنا می‌کرد.

دست‌های زمخت و پینه بسته را می‌توان به مغزهای کارکشته و کارکرده هم تعمیم داد. روزگاری ـ که در تاریخ ما ثبت است و ما هنوز که هنوز است با آن پز می‌دهیم ـ درس خواندن و باسواد شدن همت می‌خواست و آدم‌های باهمت بودند که شدند رازی و ابن‌سینا و علامه امینی و پروفسور حسابی و اینشتین و هزاران آدم دیگری که دنیا و ما را به اینجا رساندند.

حالا خیلی ظلم است، بی‌معرفتی است چشممان دنبال گرفتن دیپلم‌های راحت باشد. بی‌معرفتی است در قبال پول و خیلی راحت و بی‌دغدغه به مردم پیامک بزنیم و بگوییم راحت و ارزان دیپلم می‌دهیم.

بی‌معرفتی است که برویم و راحت، مدرک باسواد شدن بگیرم. بعد بنشینیم کنار همین مدرک‌های باد آورده و بنالیم که چرا ما عقب مانده‌ایم.

چرا ما تخصص نداریم و ده‌ها چرای دیگر که جوابش سواد واقعی می‌خواهد و نه دیپلم‌ها و لیسانس‌ها و فوق‌لیسانس‌ها و دکترا‌های راحت و ارزان.