سریال‌های مقرون به صرفه

اگر به مجموعه سریال‌های تولید شده هر سال نیز به‌عنوان یک محصول صنعتی نگاه کنیم، می‌توانیم این ضرب‌المثل را این‌گونه بازخوانی کنیم: «آن قدر ثروتمند نیستم که سریال ارزان بسازم.»

اگر بخواهیم برآوردی منصفانه درباره هزینه نهایی یک سریال داشته باشیم باید مولفه‌هایی همچون تعداد دفعات پخش، تعداد مخاطبان و میزان تاثیر‌گذاری آن را در نظر بگیریم.

سریالی که 20 درصد هزینه بیشتر برای آن صرف شده و در طول 20 سال گذشته بارها و بارها بازپخش شده سریال گرانقیمتی نیست. این سریال مسلما یک کار مرغوب و مقرون به صرفه بوده که توانسته زمان زیادی از وقت آنتن را در طول چند دهه به خود اختصاص دهد.

سریال‌هایی مثل روزگار جوانی، آرایشگاه زیبا، همسران،‌ خانه سبز، متهم گریخت و... که در بازپخش‌شان نیز خیلی‌ها را پای جعبه جادو نشانده‌اند در فهرست این کالاهای مقرون به صرفه قرار می‌گیرند.

درست مثل کفش شیکی که بعد از چند سال قابل پوشیدن است و در استفاده‌های مجدد همچنان راحت و زیبا و نو به نظر می‌رسد.

این سریال‌ها هنگام ساخت ریخت و پاش آنچنانی نداشته‌اند، بلکه از حضور دست‌اندرکارانی بهره برده‌اند که می‌دانسته‌اند پول و سرمایه را کجا و چگونه به مجموعه تزریق کنند.

این افراد دریافته‌اند که فیلمنامه پایه و اساس یک کار نمایشی است و نباید در استخدام یک فیلمنامه‌نویس خوب خساست به خرج داد.

بازیگری که کارش را بلد است نیز می‌تواند در پایین آوردن هزینه‌های یک سریال موثر باشد؛ چون در برداشت‌های کمتری نقش‌اش را ایفا می‌کند و زمان نهایی ساخت سریال را پایین می‌آورد.

با این حساب برای یک تهیه‌کننده مقرون به صرفه است که دستمزد بیشتری پرداخت کند و چنین بازیگری را جلوی دوربین ببرد.

در مقابل این آثار سریال‌هایی را داریم که بعد از یک بار پخش روانه قفسه‌های آرشیو شده‌ است و هیچ مدیری برای بار دوم به آنها سر نزده است.

این سریال‌های یک بار مصرف هر چقدر هم که ساختشان ارزان تمام شده باشد، باز هم در ردیف کارهای پرهزینه قرار می‌گیرد، چون تهیه‌کننده بابت سریالی هزینه کرده که فقط و فقط یک بار پخش شده است.

در شرایط فعلی که شبکه‌های مختلف سیما در عرصه سریال‌سازی به تولید انبوه روی آورده‌اند، تهیه‌کنندگان باید با صرف هزینه‌های منطقی کارهای باکیفیتی بسازند که قابلیت پخش مجدد را نیز داشته باشد.