کمرویی ادب نیست

این بچه‌ها نه حرف می‌زنند نه بازی می‌کنند و نه مثل بچه‌های دیگر اهل شیطنت هستند. آنها حتی جرأت نمی‌کنند با هم سن و سال‌های خودشان بجوشند و به احتمال زیاد در برقراری ارتباط با سایر کودکان مشکل
دارند. اگر شما هم فکر می‌کنید این ادب است باید بگوییم این کمرویی است و نوعی مشکل روحی است که باید درمان شود.

کمرویی اساسا رفتاری است اکتسابی و آموخته شده، برای درمان و برطرف کردن آن باید یاد زدایی صورت گیرد و رفتار تازه و مطلوب اجتماعی در فرد آموزش داده شود.

اساس درمان کمرویی تغییر در شیوه زندگی کودک و رفتار با اوست و این میسر نمی‌شود مگر در سایه تغییر در شیوه تفکر والدین، تغییر در باورها و نظام ارزش‌هایی که کمرویی را تقویت می‌کند و تقویت انگیزه و افزایش مهارت‌های اجتماعی و توانایی‌های کودک می‌تواند از او کودکی اجتماعی با رفتارهایی کودکانه و طبیعی بسازد. اما قبل از هرچیز باید از کمرویی او مطمئن شوید.

چون برخی از بچه‌ها در برخورد با ناشناخته‌ها محتاط هستند که نباید با کمرویی اشتباه گرفته شود. موقعیت‌هایی را که باعث خجالت فرزندتان می‌شود شناسایی کنید؛ آیا در گروه خجالتی است یا وقتی​در مقابل جمع قرار می​گیرد.

حتی اگر کودکتان کمرو یا خجالتی است این را جلوی جمع نگویید و اگر گفتید این صفت را با یکی از ویژگی‌های مثبت او همراه کنید.

کودکتان را با دیگران مقایسه نکنید و ایده‌ها و دیدگاه‌های فرزندتان را جدی بگیرید.

در شناسایی استعدادهایش به او کمک کنید.

او را در موقعیت تعامل با سایر کودکان قرار دهید.

راه مناسب را به او پیشنهاد دهید اما او را مجبور نکنید.

به او نشان دهید او را درک می‌کنید و کمک کنید تا اعتماد به نفس از دست رفته‌اش را باز یابد. (جام جم - ضمیمه چاردیواری)