نخند، نپرس، نگو!

معروف است که تراژدی اگر زیاد تکرار شود، سرانجام طنز می‌شود، اما تراژدی‌هایی هم هست که هر چه تکرار شود، طنز نمی‌شود و ما فقط به مرور زمان، حساسیت‌مان را نسبت به تلخی و تکان‌دهنده بودنشان از دست می‌دهیم؛ اما گاهی که پرده‌های عادت کنار می‌رود ناگهان از ذهن مان می‌گذرد که چه اتفاقی برایمان افتاده است که سکوت می‌کنیم و همچنان لبخند می‌زنیم؟

ماجرای نشست خبری دیروز معاونت گردشگری سازمان میراث فرهنگی به مناسبت آغاز هفته گردشگری نیز تکرار همین تراژدی بود. منوچهر جهانیان، معاون گردشگری، سازمان میراث فرهنگی با اعلام برنامه‌های این هفته در بخشی از حرف‌هایش تاکید کرد که در روز پنجم هفته گردشگری همایش روستاهای گردشگری را برگزار می‌کند. همین موضوع دستمایه نخستین پرسش خبرنگاران از او شد که جام‌جم آن را مطرح کرد و توضیح داد که از حدود شش، هفت سال پیش مساله روستاهای هدف گردشگری مطرح شده و به دلیل مسائل و مشکلات مختلف این طرح مسکوت مانده است، اما هنوز هم بسیاری از روستاهای هدف گردشگری از ابتدایی‌ترین امکانات همچون سرویس بهداشتی برخوردار نیستند و آیا معاونت گردشگری، امسال برنامه خاصی برای بهبود اوضاع این روستاها دارد؟

جهانیان در پاسخ به این پرسش گفت «این نظر شماست!» و بعد توضیح داد اگر خبرنگار جام‌جم به کشورهای دیگر سفر کرده بود حتما می‌فهمید که روستاهای هدف گردشگری آنها هم امکاناتی مشابه امکانات کشور ما دارند. او سپس در پاسخ به خبرنگاران دیگری که از ایده کمبود امکانات در روستاهای هدف گردشگری حمایت می‌کردند چند بار تکرار کرد که این حرف‌ها فقط «نظر» آنهاست و حقیقت ندارد و وقتی یکی از خبرنگاران تلاش کرد وضع ناخوشایند روستاهای هدف گردشگری را توصیف کند، او طاقت نیاورد گوش کند، رو برگرداند و مشغول گفت‌وگو با معاونش شد.

این مدیر سپس برای خبرنگاری که می‌گفت عنوان‌های تعیین شده برای هفته گردشگری با شعار امسال تناسبی ندارد، ابراز تاسف کرد و در طول نشست خبری بارها خبرنگاران را به ابراز نظرهای شخصی متهم و خطاب به آنها گفت نباید مثل رسانه‌های استکباری و صهیونیستی بگویند در حوزه گردشگری هیچ کاری انجام نشده است، چند باری هم در پاسخ به پرسش خبرنگارها گفت «خب! خودتان جواب خودتان را دادید» و زمانی که یکی از خبرنگارها لبخند زد، گفت «نخند! فکر می‌کنی می‌توانی با این کارها مرا عصبی کنی؟»

این توصیف‌ها شبیه نشست خبری نیست، شاید اگر ما خبرنگارها به این تراژدی تکرار شدنی عادت نکرده بودیم همان ابتدای جلسه که او برایمان ابراز تاسف می‌کرد یا به ناآگاهی متهم‌مان می‌کرد، جلسه را ترک می‌کردیم؛ اما ما همچنان نشستیم و یادداشت کردیم و فقط وقتی به خودمان آمدیم که یک کارآموز خبرنگاری در پایان جلسه با تعجب از چند نفرمان پرسید «چرا جلسه را ترک نکردید... همه نشست‌های خبری این‌طوری است؟ همیشه این‌طور صحبت می‌کنند؟» و ما لبخند زدیم که «نگران نباش.... عادت می‌کنی.»