شهدا و نماز

مؤذن کوچک

ایشان هر وقت موقع اذان در مدرسه بودند، همان‌جا اذان می‌گفتند. یک روز با اعتراض شدید یکی از معلمانش روبه‌رو می‌شود.

معلمش با او دعوا می‌کند و می‌گوید چرا در مدرسه اذان می‌گویی؟ سید هاشم می‌گوید: «من موقع اذان هر جا که باشم باید همان‌جا اذان بگویم، حالا که شما اعتراض دارید، از این به بعد با اجازه شما می‌روم بیرون از مدرسه اذان می‌گویم و برمی‌گردم.»

خاطره غلامحسین قدمگاهی از شهید سید هاشم آراسته

امام علی (ع) فرمود: کسی که صدای اذان را بشنود و بی هیچ عذری آماده نماز نشود نمازی بر او نیست. (وسائل‌الشیعه، ج۵، ص۳۷۵)

پاسخ اذان

به من می‌گفت: اذان که می‌گویند، مثل این است که شما را صدا می‌کنند. اگر همان لحظه جواب دادی ارزش دارد و ارزشش هم بیشتر و با اهمیت‌تر است از اینکه بعد از مدتی جواب بدهی.

فرض کن کسی تو را صدا می‌کند، آن هم کسی که نزد تو از ارزش و احترامی خاص برخوردار باشد؛ مثل والدین. حال اگر همان زمان به ندای او پاسخ دادی، خب یک کار عرف و طبیعی از تو سر زده است. ولی اگر بعد از مدتی جواب او را بدهی، اول اینکه از اینکه احترامشان را نگه نداشتی و به ندای آن‌ها توجه نکردی ناراحت می‌شوند و در ثانی ارزش خود فرد هم پایین می‌آید و در نزد دیگران یک عمل غیرطبیعی محسوب می‌شود.

اذان گفتن هم همین‌گونه است بنابراین چه خوب است که انسان با شنیدن اذان بلافاصله آماده اقامه نماز بشود.

راوی: همسر شهید عباس خوش‌سیما