آرزوهای بزرگ

تعداد کسانی که معتقدند «من سیتی» این قابلیت را دارد که با مشارکت بورسیا دورتموند توطئه حذف تیم بزرگ، اما کم انگیزه خوزه مورینیو را از جام امسال به اجرا درآورد، کم نیست، اما حتی اگر این ممکن نباشد سیتی ابتدا باید از آوردگاه اول خود که امشب در پایتخت اسپانیا شکل می‌گیرد جان سالم به در ببرد و حداقل بازنده این ستیز نباشد. هر دو تیم از داشتن نماینده‌هایی پرشمار در مسابقات هفته گذشته مقدماتی جام جهانی 2014 رنجورند و نشاط لازم را ندارند، اما شکی نیست که درخشش همان مهره‌های نامدار در اردوی دو تیم نتیجه این دوئل را مشخص می‌کند.

من. سیتی که فصل پیش به 44 سال قهرمان نشدن‌اش در لیگ انگلیس به دراماتیک‌ترین شکل ممکن و در آخرین ثانیه‌های هفته پایانی آن مسابقات پایان بخشید، نه‌تنها هیچ‌یک از ستاره‌های پرتعدادش را از دست نداد، بلکه همان‌طور که پیشتر آوردیم در دو ماه اخیر پنج مهره تازه را هم جذب کرده است که سلاح‌هایی کارساز در دست روبرتو مانچینی خواهند بود و این ایتالیایی 50 ساله با ضمیمه کردن عنوان اولی لیگ انگلیس به جام حذفی این کشور (که یک فصل پیشتر صید کرده بود) حالا به حق وارد جمع ده مربی اول قاره سبز شده، سلاح‌هایی فزون‌تر از شمارش برای شلیک به سمت یاران راموس و کاسیاس و هر تیم مدعی دیگری در سطح اروپا دارد.

آنها که در دو روز پایانی مهلت نقل و انتقال‌های اروپایی جذب آبی‌های شهر منچستر شدند تا مانچو بیش از پیش لبخند بزند و آرزوها و خواب‌های بزرگ و شیرینی درباره فتح جام باشگاه‌های اروپا ببیند، اینها هستند: ژاوی گارسیا که از بنفیکا آمد،‌ اسکات سینکلر که از سوانسی سیتی جذب شد، ماتیا ناستاسیچ که از فیورنتینا کوچ کرد. ریچارد رایت که به عنوان مهره آزاد به استادیوم اتحاد شهر منچستر وارد شد و دروازه‌بان پیشین آرسنال است و البته مهم‌تر از تمامی آنها مایکون «غول مدافعان راست جهان» و همان برزیلی چالاکی که سهمی بزرگ در قهرمانی «اینترمورینیو» در دوره 2010 لیگ قهرمانان داشت و به حکم قضا و قدر امشب روبه‌روی مربی سابقش می‌ایستد.

این هم از دست تقدیر است که تمامی تلاش‌های «آقای خاص» برای صید مایکون و آوردنش از اینترمیلان به رئال در دو سال گذشته با گوش‌های کر سران باشگاه ایتالیایی پشت سدی آهنین متوقف ماند و مدافع راست محبوب مربی 49 ساله پرتغالی می‌تواند از مجریان طرح ساقط کردن این مربی به کارگردانی مانچو باشد که پیش از جولان دو ساله فراموش نشدنی مورینیو در جوزپه مه‌آتزا به مدت چهار سال در اینتر بیشتر جام‌های داخلی ایتالیا را به چنگ آورد، اما در صحنه‌های اروپایی ناکام ماند. آیا «من سیتی» با امثال آگه روی درخشان، ته‌وز دوباره آشتی کرده با مانچینی، یحیی توره باقی مانده در سیتی، داوید سیلوای‌ شبیه به لیونل مسی و همچنین ادین ژکو و سمیر نصری خواب بزرگ سران عرب سیتی را در مورد فتح لیگ قهرمانان اروپا تعبیر خواهد کرد؟ جواب این سوال هر چه باشد حتما به ساق‌های ژاوی گارسیای اسپانیایی چشم بدوزید، زیرا این 25 ساله مدبر و مدیر که در ازای 20 میلیون یورو به سیتی آمده و ذاتا یک هافبک وسط دفاعی است فوتبال حرفه‌ای خود را سال‌ها پیش در رئال شروع کرد ولی آن قدر کم به او بازی رسید که در تابستان 2009 به بنفیکا پناه برد و آنجا آدم شد و حالا فرصت دارد با طراحی پیروزی‌های سیتی یک سیلی به سران ستاره باز و بی‌توجه به استعدادهای جوان رئال بزند.

حتی رئال کهکشانی هم نمی‌تواند ادعا کند که این همه مهره برای عوض و بدل کردن و تغییر دادن چهره‌اش دارد و سیتی سیمای آینده فوتبال اروپا نشان می‌دهد. آینده‌ای که در آن تعدد مدعیان و فزونی گرفتن شمار تیم‌های واجد شرایط فتح جام تعداد اتفاقات وجدآور و حجم هیجانات را بیشتر خواهد کرد، حتی اگر آن موفقیت‌ها نه با زیر بناسازی بلکه به شیوه رئال دیروز و سیتی امروز با پول خریده شده باشد.