نمره 20 مال کیست

زمان زیادی است جمعی از دوستان حقیقی و مجازی، امر بر این می نمایند که در حوزه ریاست و اقتصاد هم قلم به چرخش درآوریم، به هر دلیل نمی خواستم از نگاه به زیبائیهای حوزه معرفت، محبت و علاقمندی که جنس لطیفی دارند، روی بگردانم و به عالمی معطوف شوم که معیارهای سنجش با دل و جان نیست و هرکسی از ظن خود یار آدمی می شود. شاید بتوان نظریه پردازی کرد که استعلا در حوزه فکر، اندیشه، عشق و عرفان لطافت بخش است و زمینه را برای مدارا، تفاهم، تعادل و تعامل بیشتر فراهم می سازد. امّا رجحان در گستره سیاست عملی و اقتصاد کاربردی، زمختی، قساوت و خدای ناکرده شرارت می آورد. چرا که محصول سیاست عملی، قدرت و حکمرانی است و حاصل اقتصاد کاربردی پول و خوشگذرانی است که سر و کار داشتن با آنها از منظر شریعت حداقل مکروه است.
 
از منظری دیگر اختلاط بین مفاهیم و مکاتب بقدری شتاب گرفته است و دوران ماقبل مدرنیته از نظر متدولوژی به سبکی جدید و مطابق نیاز، چنان باز تولید میگردد که چاره ای جز پریدن به شاخ و برگ های متنوع برای آدمی باقی نمی ماند. سیاستمداران دغدغه اخلاق دارند، علمای اخلاق به سیاست می پردازند، بازیگران دنبال معبد و مأوایند و عابدان و کنج نشستگان شهره بازارند. به زعم روش شناسان، دوران تجمیع مبادله فکری رشته های مختلف علمی فرا رسیده است و تقسیم کار ویژه دوران "تحصل" و پوزیتیویسم" به سر آمده است و به همین خاطر علّامه ها سر بر می آورند. غرض از ارائه این پندار؛ آماده کردن فضا برای طرح یکی از مصادیق سیاست عملی در ایران است. در حدود 9 ماه برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری وقت داریم. اگر با ورود به این مبحث، به کار در کشور ضربه نزنیم و فضا را سیاست زده نکنیم پرداختن به این موارد را زود نمیدانم. بایسته است جامعه ایران از منظر جامعه شناختی، سیاست، فرهنگ و سایر وجوه کلان، کالبد شکافی گردد و به گزینشگر ایرانی این اجازه را داد که در چهارچوب واقعیت های مسلم جامعه اش، کسی را به عنوان رئیس دولت انتخاب نماید تا توقعات و انتظارهایش را به شکل مطالبه، احیا نماید.

خطاب امروز بنده به آقایانی است که حرکات، نحوه برخورد آنها به اذهان متبادر نموده است که آنان پا به میدان رقابت انتخابات ریاست جمهوری خواهند گذاشت و شاید شاکله آنها در شهروندان انتظاری کاشته است که یکی از آنها می توانند رئیس جمهور شوند. بنابراین اسامی آنان را به قید قرعه که شائبه هر نوع طرفداری را زایل نماید انتخاب می کنم و درد دلی را با آقایان به شرح ذیل می نگاریم.
برادران عزیز و محترم آقایان

1 – غلامعلی حداد عادل 2- محمدعلی نجفی 3- علی لاریجانی 4- اسحاق جهانگیری 5- محسن رضایی 6- سعید جلیلی 7- علی نیک زاد 8- محمدرضا عارف 9- محمدباقر قالیباف 10- کامران دانشجو 11- علی اکبر هاشمی رفسنجانی 12- علی اکبر ناطق نوری 13- علی شمخانی 14- پرویز داودی 15- محمد خاتمی 16- مصطفی پورمحمدی 17- محمدرضا باهنر 18- کامران لنکرانی 19- حمیدرضا حاجی بابایی 20- علی اکبر ولایتی 21- عزت اله ضرغامی 22- محمدحسن ابوترابی 23- حسین کمالی 24- احمد توکلی

در صورتیکه ملت ایران در 24 خرداد ماه سال 1392 به یکی از شماها نمره قبولی بدهند، ریاست دولت را بر عهده خواهید گرفت. آیا بینی و بین الله برای اداره ایران که هفتاد و پنج میلیون نفر جمعیت دارد، آمادگی دارید؟ قانون اساسی و قوانین مادر کشور را که فرمان حرکت و مدیریت جامعه با آنان است را مرور کرده اید؟ برای حضور در رقابت های دوران ریاست جمهوری و اداره کشور برنامه ای مشخص که اعتبار و پایایی آن باثبات رسیده باشد، دارید؟ و یا اینکه منتظرید رأی بیاورید و آنگاه برنامه های خودتان را با معاضدت بارش ذهنی چند نخبه که شاید همراه شما هم نبوده اند و اطلاعی از تجارب، وعده ها و دغدغه هایتان ندارند، تدارک خواهید دید؟ و بر این اساس هیئت دولت را شکل خواهید و روسای سازمانها و استانداران را انتخاب خواهید کرد. حساسیت های ویژه جامعه ایران را رصد کرده اید؟ دانشگاهها، حوزه های علمیه، سازمانهای دولتی و مردم نهاد، مساجد، خانواده شهدا، ایثارگران و هیئت های مذهبی جزو واقعیت های جامعه اند. برای سازگاری بین کانونهای قدرت و ایجاد تعادل بین طبقات اجتماعی چه فکری کرده اید؟

آیا پلات فرمهای جامعه سالم و توسعه یافته را در همه ارکان به روز و متناسب با باری که بر عهده جامعه ایرانی است می بینید؟

اقتصاد ایران قریب به یکصد سال است تشنه نوسازی، مدل گیری، تلقیح ، اختلاط و یا اصلاح است. برنامه عملیاتی شما برای رساندن تولید ناخالص داخلی به 1500 میلیارد دلار و درآمد سرانه بالاتر از ده هزار دلار و تورّم یک رقمی و مهار بیکاری و شدت بخشیدن به ضریب اشتغال چیست؟ دولت های قبلی بدون شک در این گستره بر مشکلات واقف بودند و برنامه هایی هم اجرا کردند. چرا از زیارت ستاره اقبال ماندند؟ راستی با هدفمند سازی یارانه، ادامه آن و پیامدهای مترتب چه کاری انجام خواهید داد؟

برای مدیریت تحریم ها و حل تدریجی این معضل برنامه ای دارید؟

مالکیت را تا کجا محترم خواهید شمرد؟

برای صعود اقتصاد ایران به قلّه، حداقل در خاورمیانه چه طرح و نقشه ای را بکار خواهید گرفت؟ در مورد رفاه، آسایش و آرامش مردم اندیشه ای دارید؟ برای پیوند با ایرانیان خارج از کشور، بیداری نخبگان و انگیزش بخشیدن به آنان جهت مشارکت در امور مملکتی وقتی اختصاص خواهید داد؟

نوسازی ادارات، فقدان تعهد در نظام دیوانی برای انجام کار بدون منّت، مبارزه جدی با فساد اقتصادی، اختلاس، حیف و میل اموال عمومی و کم کاری عناوینی است که برای آنها علاجی باید کرد.

بودجه کل کشور در سال 75 به پنجاه هزار میلیارد تومان نمی رسید این رقم در حال حاضر بیش از پانصد هزار میلیارد تومان است این موضوع را چطور تحلیل می کنید؟

مشکل مربوط به مالیات، نفت، گاز، منابع و معادن، قراردادهای مربوط به آنها، انحصار، ویژه خواری، رانت جویی از جمله پدیده هایی اند که خود به تنهایی اقیانوسی از برخورداریها و یا مشکل آفرینی ها را می توانند در بطن خود داشته باشند. آیا سیاست گزاریهای موجود را واجد ظرفیت جهت انجام پروژه های اقتصادی، سیاسی و فرهنگی میدانید و یا به تعبیری دیگر با پتانسیل های موجود می شود به توسعه پایدار رسید و یا حداقل برنامه های پنج ساله، سند چشم انداز و سیاست های ابلاغی را مدیریت کرد؟

در جامعه دینی، تحکیم بنیان خانواده، ازدواج، طلاق، همبستگی اجتماعی، حقوق قومیت ها و عمل به قانون اساسی از جمله عناوینی است که به جد، باید برای این مفاهیم برنامه های مثبت عملیاتی داشته باشیم و در نهایت سرمایه اجتماعی را بهبود ببخشیم. در این باره تیم های مطالعاتی و مشورتی شما کار کرده اند؟

فرهنگ از جمله امور مهمی است که دانشگاهها، مدارس، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان تبلیغات اسلامی و دهها نهاد عمومی و دولتی دیگر متولی آن به شمار می روند. برای رسیدن به جایگاه فرهنگی مطلوب چه کارهای ماندگاری را انجام خواهید داد؟ خیلی ها آمدند و در عرصه فرهنگی گرفتار صورت شدند و فکر کردند وظیفه شان را انجام داده اند و خیلی هم اهل سیرت بودند امّا از صورت غافل شدند و ره بجایی نبردند.

تقویت بنیه ها و بنیانهای علمی، اندیشه، متدلوژی در تمامی رشته های علمی بویژه علوم نوین جزو الزامات و ضروریات حیات جمعی است. سرعت و دقت در اختیار قافله جهانی است ما چه کارهایی باید انجام دهیم که از قافله عقب نمانیم؟

سیاست در ایران حداقل در حوزه کاربردی بویژه در انتخابات لباس "پوپولیسم" بر تن می کند و بی محابا اخلاق، دیانت و انصاف را جریحه دار می کند. اگر شخصیت حقیقی و برنامه های شما در معرض چنین گردبادی واقع شود چه موضعی را اتّخاذ خواهید کرد؟

در زمینه تخزب، تقویت اعتماد عمومی به حاکمیت، رفوگری جراحات وارده به پیکره نظام سیاسی تأمین و تحکیم منافع ملی چه امدادهایی را در مراکز تصمیم ساز و تصمیم گیری عنوان خواهید کرد.

سیاست خارجی، پیمان های منطقه ای، سازمان تجارت جهانی، صندوق بین المللی پول، بانک جهانی، سازمان ملل متحد، شورای امنیت، کنفرانس سران کشور های اسلامی، جنبش غیر متعهدها از جمله نهادهایی اند که دولت ها باید به سراغ احیا منافع ملت هایشان بروند. برای هر کدامیک از این نهادها طرحهایی بنیه دار و با نفع بیشتر و هزینه کمتر باید تدارک دید. آیا به فکر بهره برداری از این مراکز به نفع ملت خواهید بود؟

در پایان بازتاب موضعگیریها و رفتار سیاسی یکایک شما در جدول زیر ارائه میگردد.امیدوارم تبیین منصفانه ای داشته باشیم.

جهانبخش محبی نیا

عضو هیئت رئیسه مجلس هفتم و هشتم