حاشیه خبر

فرصت‌هایی که تهدید می‌شود

گنجینه موزه هنرهای معاصر همان قدر که باعث افتخار است، مرکزی است که گهگاه اخباری از آن درز می‌کند که سبب نگرانی اهالی فرهنگ و هنر هم می‌شود. چند وقت پیش بود که مرمت سقف موزه هنرهای معاصر نگرانی‌هایی را درباره آسیب دیدن مجسمه‌های «جاکومتی» به وجود آورد. روز گذشته نیز حمید شانس هنرمند مجسمه‌ساز و کارشناس آثار برنزی از احتمال آسیب دیدن مجسمه اسب و سوار اثر «مارینو مارینی» در باغ موزه هنرهای معاصر تهران خبر‌داد.

کد خبر: ۴۹۹۷۲۰

به گفته او این اثر ارزشمند از همان ابتدا در زمینه ریخته‌گری دچار مشکلاتی بوده است و در برخی نقاط آن از جمله روی پای سوار، سوراخ‌هایی دیده می‌شود که به نظر می‌رسد خریداران در آ‌ن زمان متوجه این مشکل نشده‌اند. این مجسمه‌ساز احتمال می‌دهد مجسمه اسب و سوار با آب کلردار شسته شده باشد. او آبیاری اتوماتیک پارک‌ها را علت تهدید مجسمه‌های برنزی می‌داند که سبب تولید شوره سفیدرنگی می‌شود که مثل خوره برنز را می‌خورد.

در همه جای دنیا آثار هنری و میراث فرهنگی افزون بر این‌که ذخیره‌ای مادی و معنوی محسوب می‌شود، عامل جذب گردشگر هم است که همین گردشگر نیز می‌تواند باعث رونق اقتصادی و ارتقای سطح فرهنگی کشورها شود. بدیهی است کشوری که بتواند با آثار هنری و میراث معنوی و فرهنگی‌اش، مردم کشورهای دیگر را به سوی خود جلب کند، از بسیاری اتهام‌های سیاسی در دنیای سیاست‌زده امروز رهایی می‌یابد. با توجه به این نکته، رویکرد ما به آثار هنری و میراث فرهنگی کشورمان چیست؟ آیا آثار هنری گران‌سنگی که در ایران نگهداری می‌شود یا میراث فرهنگی کهنی که در جای‌جای کشورمان وجود دارد، توانسته چنین کارکردی را داشته باشد یا این‌که این آثار و میراث تنها برای ما تهدید است و هر از گاهی سبب نگرانی مردم و هنرمندان می‌شود؟! انگار وجود چنین میراث ارزشمندی در کشورمان فقط این کارکرد را دارد که چند وقت یکبار رسانه‌ها از احتمال نابودی یا تخریب آن آثار بنویسند. به راستی چه زمانی می‌توان به این گنجینه عظیم به چشم فرصت نگریست و نه تهدید؟