خیلی سخت نگیرید

خنده‌ام گرفته بود ولی خودم را کنترل کرده و با اخم به کتی نگاه کردم؛ اسکناس را که حالا تکه‌تکه شده بود از دستش گرفتم و با صدای بلندی گفتم: چی کار کردی؟ چرا پول‌ها را پاره می‌کنی؟

من فریاد زدم و دخترک مظلومانه اشک ریخت. تازه به خودم آمدم؛ کتی را در آغوش گرفتم و از او معذرت‌خواهی کردم. راستش کمی که بیشتر فکر کردم متوجه شدم خودم مقصر بوده‌ام؛ دخترکوچولوی من که مفهوم پول را هنوز نمی‌فهمید و این من بودم که با خیال راحت او را تنها گذاشته بودم.

شب که همسرم آمد، جریان را برایش تعریف کردم و او گفت اگر پول را به یکی از شعبه‌های بانک ببرم، حتما برایم تعویض خواهند کرد. ولی من ترجیح دادم این کار را انجام ندهم و امروز بعد از گذشت شش سال، آن اسکناس پاره شده هنوز در کمد من است؛ آن را نگه‌داشته‌ام تا همیشه یادم باشد​ گاهی بچه‌ها طوری رفتار می‌کنند که مطابق میل ما نیست، ولی به جای عصبانیت باید به شکل دیگری با آنها برخورد کنیم.

البته جالب است بدانید متخصصان اطفال می‌گویند این کارهای عجیب بچه‌ها، خیلی هم بد نیست؛ مثلا کتی نشان داده در​ دو سالگی چقدر خوب می‌تواند دست‌هایش را کنترل کند و کارهای مربوط به آن را انجام دهد.

یکی از این متخصصان می‌گوید: گاهی وقت ها که بچه‌ها به مطب من می‌آیند، قبل از این‌که داخل اتاق شوم تمام دستمال کاغذی‌های روی میز را از جعبه در می‌آورند و حسابی آنجا را به هم می‌ریزند. در این شرایط معمولا مادر‌ها از من معذرت‌خواهی می‌کنند ولی من به آنها می‌گویم این فوق‌العاده است و این کوچولو در انجام یکی از مراحل معاینات به من کمک کرده تا کارم زودتر پیش برود.

بنابراین چه خوب است اگر همیشه این دردسرها و سختی‌ها را از زاویه دیگری ببینید و خداوند را شکر کنید که فرزند سالمی به شما داده است؛ البته این مسائل به معنای نادیده گرفتن تربیت کودک نیست و فقط به والدین توصیه می​شود گاهی​ خیلی سخت نگیرند.