نیمار: بیشترین انگیزه را داریم

از بچگی پای تلویزیون می‌نشستم و مسابقه‌های فوتبال المپیک را می‌دیدم و از همان زمان حضور در این رقابت‌ها برای من یک رویا بود و اینک در لندن به آن رویا می‌رسم. من اصولا فرهنگ زندگی در المپیک و فضای آن و استقرار در دهکده المپیک و این را که ورزشکاران 30 رشته ورزشی در کنار یکدیگر زیست و فعالیت کنند بسیار می‌پسندم و آن را یک تعاون و همکاری درجه اول و مثمرثمر می‌دانم. در عین حال ما فقط برای چنین زندگی مشترکی به لندن نیامده‌ایم و این سفر برای فتح طلای المپیک بوده است؛ چیزی که پیشتر هرگز آن را تجربه نکرده‌ایم و تصاحب آن، قوی‌ترین انگیزه ممکن را به من و یارانم بخشیده است.

قبلا هم گفتم که لااقل از دیدگاه من یکی از جالب‌ترین و مهم‌ترین مسائل در این بازی‌ها همزیستی مسالمت‌آمیز با این آدم‌ها و ورزشکاران سایر رشته‌هاست و شکی در این خصوص نیست. بارها اتفاق افتاده که در زمان برگزاری مسابقه‌های عمده سایر رشته‌های ورزشی روبه‌روی تلویزیون نشسته و امثال روژه فده‌رر تنیسور سوئیسی و کنه‌نیسا بکله دونده، مواد استقامت اتیوپی را دیده و ستوده‌ام و از نمایش‌های رکابزنان اسپانیایی و انگلیسی حیرت کرده‌ام و الان وقت زندگی ولو مشترک و کوتاه در کنار آنهاست. امکان ندارد یک ورزشکار اصیل و حرفه‌ای از زندگی در کنار ورزشکاران سایر رشته‌ها گریزان باشد.

فکر می‌کنم که داشته باشد. بزرگ‌تر و بالاتر از صلاحیت فنی بحث تشنگی و عزم نفرات یک تیم برای کسب پیروزی‌هاست و در این زمینه نیز تیم امید برزیل در سطحی بالا قرار می‌گیرد. وقتی این همه مهره خوب دارید و حتی هالک و مارسلو برایتان بازی می‌کنند و لوکاس در ترکیب تیمتان است اگر به جز قهرمانی به چیز دیگری فکر می‌کنید، حتما دیوانه‌اید و قدر مسلم این که ما دیوانه نیستیم.

بله، قبول دارم که باخت 2 بر صفر در برابر مکزیک و شکست 4 بر 3 مقابل آرژانتین نتایج بسیار بدی بودند، اما همان نتایج کمک کرد تا ما خودمان را بهتر و بیشتر بشناسیم و تیم را جمع‌وجور کنیم. در هر سه هفته اخیر هماهنگی‌ها در تیم ملی امید برزیل بیشتر شده و ما حالا همان‌طور بازی می‌کنیم که در توان و ظرفیت‌مان به لحاظ فنی هست.

شاید توقعات از من بیشتر باشد، اما ما بازیکنان متعددی داریم که اگر از من بهتر و بالاتر نباشند، پایین‌تر هم نیستند. باید متحد بمانیم و هر چه داریم رو کنیم تا برزیل به حقش که سال‌ها در صحنه المپیک از آن دور مانده است، برسد.

بله، شهرت من فزونی گرفته، اما اصلا به حد مسی و کریس رونالد نمی‌رسم و معلوم هم نیست به کدام باشگاه می‌پیوندم. من از تیم فعلی‌ام ـ سانتوز برزیل ـ راضی‌ام و عجله‌ای برای الحاق به یک باشگاه اروپایی ندارم. باید اجازه داد زمان بگذرد و این عامل حکم کند که به کدام تیم بپیوندم.

به لحاظ فنی چند لیگ عمده اروپا سطحی بسیار بالا دارند و رسیدن به سطوح بازی مسی و اینی‌یستا و رونالدو سخت خواهد بود، اما باید کار را از جایی شروع کرد. اگر به اسپانیا بروم قطعا بارسلونا یکی از باشگاه‌هایی خواهد بود که مایل به عضویت در آن هستم زیرا حد کمال فوتبال را ارائه می‌کند، اما هنوز هیچ چیز قطعی نیست.