معضل خانه خالی

توضیح خصوصی: از اتاق فرمان اشاره می‌کنند که چه ربطی داشت؟... نفسشان از جای گرم در می‌آید. در وانفسای گرانی خانه‌ها و سرگرانی صاحبخانه‌ها، دیگر چه کسی قائل به ربط است که ما دومیش باشیم؟... آن که گفت: «کلنگ از آسمان افتاد و نشکست/ وگرنه من کجا و بی‌وفایی»؛ مثلا خیلی قائل به ربط بوده؟... (فکر می‌نمایم که همین مقدار استدلال که رو کردیم، به اندازه کافی و وافی، محکم بود که مو لای درزش نرود.)

الان هم در این مقطع حساس کنونی، کما فی‌السابق، مشکل پیدا کردن خانه خالی برای بشریت وجود دارد و بدیهی است که ایران هم از این قاعده مستثنی نیست. حالا در این میانه، هستند کسانی که علاوه بر مسکن مورد نیاز خود و خانواده محترم، یک چند تا خانه خالی بلامصرف هم گوشه و کنار دارند و با این که می‌دانند بنی‌آدم اعضای یک پیکرند، اما از اجاره دادن خانه خود به سایر بنی‌آدم خودداری می‌کنند و حتی اگر خود شیخ شیراز حضرت سعدی علیه‌الرحمه هم زنده می‌بود، حاضر نبودند خانه خالی خود را در اختیار وی قرار دهند تا بنشیند و صبر پیش گیرد/ دنباله کار خویش گیرد. بلکه توانست جلد دوم و سوم گلستان و بوستان را کار کند. فقط می‌ماند مختصر مشکل ممیّزی که آن هم با توجه به آشنایی‌هایی که هست، قابل حل بود.

از بحث اصلی پرت نشویم. در راستای حل و فصل مشکلی که عرض شد (مشکل خانه‌های خالی و پز عالی) باخبر شدیم که رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس از تصویب طرحی برای اخذ مالیات از خانه‌های خالی در آستانه ماه رمضان به عنوان یکی از نخستین مصوبات مجلس نهم خبر داده است که چون خبرش داغ است، فلذا شنیدن دارد.

تازه‌ترین خبر: «محتکران خانه‌های خالی، در صورت نپرداختن مالیات، ممنوع‌الخروج می‌شوند.»

بسته پیشنهادی: نظر ما هم این است که ملت و دولت، هر دو، باید هر کاری از دستشان بر می‌آید انجام دهند تا این آدم‌هایی که صاحب خانه‌های خالی بلااستفاده می‌باشند؛ به صرافت آن بیفتند که خانه‌های خود را به کسانی که مشکل مسکن دارند، به رهن و اجاره بدهند. لهذا ما نیز پیشنهادهای خودمان را داریم:

1ـ ممنوع‌الورود کردن: اشکال ندارد؛ طرح اول این باشد که دارندگان خانه خالی ممنوع‌الخروج شوند؛ اما اگر این طرح افاقه نکرد، به نظر ما این دسته آدمها بهتر است که ممنوع‌الورود شوند. بگذاریم از کشور خارج شوند، وقتی شدند، بعدش نگذاریم داخل شوند؛ مگر آن که همان لب مرز، تکلیف خانه‌های خالی خود را روشن کنند. این، بیشتر جواب می‌دهد.

2ـ بستن عهد: در آستانه ماه مبارک رمضان، بینی و بین الله، با خدای خودشان عهد و پیمان قرص و محکم ببندند که در این ماه فقط شکم خود را برای همدردی با نیازمندان، خالی نگهدارند؛ خانه‌های خود را برای همدردی با آنها خالی نگه ندارند. این دهان بستی، دهانی باز شد؛ این گونه تعبیر شود که درِ معده را ببندند و درِ خانه‌های خالی را باز کنند. این طوری است که یک دفعه می‌بینند دلشان خورنده لقمه‌های راز شد. نیازمندان، به معده خالی شما نیازی ندارند، به خانه خالی شما سخت محتاجند.

3ـ تعقیب حقوقی: اشخاصی که خانه خالی بلامصرف دارند؛ به جرم «خالی‌بندی» تحت پیگرد قانونی قرار بگیرند. این کار را دولت انجام ندهد، خود ملت آنها را شناسایی و به مراکز حقوقی و قضایی معرفی کنند. بعید است که ملت از خالی بندی خوششان بیاید. مردم از سیاست خالی بندی دل خوشی ندارند، وگرنه شاعرشان سهراب، دم ِ راه آهن نمی‌گفت: من قطاری دیدم که سیاست می‌برد/ و چه خالی می‌رفت ... !