ما ایرانی هستیم

ال‌سی‌دی و ماکروویو و ماشین ظرفشویی می‌خریم. تبلت هم می‌گیریم. حتی اگر ندانیم به چه درد می‌خورد. دبی و مالزی و ترکیه می‌رویم. بچه‌هایمان را برای تحصیل و زندگی می‌فرستیم خارج از ایران. تسبیحمان را هم می‌گردانیم و مکه‌مان را هم می‌رویم. شبکه‌های ماهواره‌ای را غرغره می‌کنیم و دلمان خوش است که تلویزیون می‌بینیم. زبانمان را تقویت می‌کنیم و کلاس‌های رنگارنگ یوگا و فنگ‌شویی و موسیقی و... می‌رویم. با اینترنت مانوس می‌شویم و عضویت‌مان در فیس‌بوک می‌شود، راه جدیدی برای فخرفروشی. برند باز هم که شده‌ایم و دیگر حتی لباس‌های خانه‌مان هم برنددار شده‌اند.

حتی اگر از مارکی خوشمان نیاید روی این حساب که فلان بازیگر آن را پوشیده حتما تنمان می‌کنیم. ما آنقدر به برندها انس گرفته‌ایم که شب عید توی حراج برندها سر آخرین جنس‌های باقیمانده، با هم دعوایمان می‌شود.

هر روز یک ماشین دنبال خودمان راه می‌اندازیم و پنج ساعتی در راه رفت و برگشت، خمارِ ترافیک می‌شویم و دلمان خوش است که همه مثل هم زندگی می‌کنیم. دلمان خوش است که از هم کم نمی‌آوریم.

آمال و آرزوهایمان هم می‌شود زندگی در کشوری بسیار دوردست‌تر از ایران. کشور رؤیاها. جایی که در آن با خیال راحت‌تر می‌شود روی کاناپه لمید.

از: وبلاگ آلیس در سرزمین عجایب

Allis66.blogfa.com