چند نشانه خوب

اما این روزها اتفاقاتی می‌افتد که به نظر می‌رسد مسئولان عامدانه و با هوشمندی در حال به هم زدن این معادله و قانونند. دو اتفاق که شاید صورت آنها چندان بزرگ نباشد، اما نشانه شروعی مناسب در اوجگیری و ارتقای سطح فرهنگ و هنر این مملکت‌ است.

یکی از این دو اتفاق برگزاری اکسپو و مشارکت خوب دستگاه‌های دولتی است و دیگری برگزاری سمفونی کارون به رهبری مجید انتظامی؛ شاید بپرسید اینها چه ربطی به هم دارند و از چه جهت نشانه‌های خوبی برای اهالی هنر است؟

این پرسش چندان پیچیده نیست. واقعیت این است که تا وقتی دستگاه‌های دولتی، بخش‌های صنعتی و سایر قسمت‌های غیرفرهنگی در مورد تولید آثار فرهنگی و هنری احساس نیاز نکنند و تا وقتی فقط نهادهای فرهنگی، هم متولی و هم سفارش‌دهنده این حوزه باشند، رونق اقتصادی به فرهنگ و هنر روی خوش نشان نخواهد داد. از فرهنگ و هنری هم که وضعیت اقتصادی‌اش چندان بسامان نباشد، نمی‌توان انتظار خلق شاهکار داشت. در فضای هنری که اقتصادش ضعیف باشد، هنرمند به قدر ارتزاق و گذران امور یومیه‌اش توانایی خلق اثر پیدا می‌کند. آنها هم که بسیار مقید باشند و معتقد، به جای انجام مثلا ده کار بزرگ، یک کار متوسط را به سرانجام می‌رسانند و در نهایت تنگدستی با جهان وداع می‌گویند، پس رونق اقتصاد هنر به ارتقای سطح آثار هنری کمک خواهد کرد. اصولا باید اول بسترهای تولید آثار شاخص فراهم شود و از آن پس در انتظار خلق آثار با درجه‌بندی بالا بود. در هر دو موردی که گفته شد به نوعی سایر دستگاه‌های غیرفرهنگی وارد چرخه تولید و خرید آثار هنری شدند و هر کدام به بخشی از اقتصاد هنر کمک کردند.

در اکسپو با تاکید دولت بسیاری از ادارات با خرید آثار هنری خون تازه‌ای در رگ‌های هنر تجسمی به جریان انداختند و در اجرای سمفونی کارون نیز بحث ساخت این سمفونی ملی در سال 90 به سفارش شرکت توسعه آب و نیرو مطرح شد و آنها متقاضی ساخت این قطعه از سوی مجید انتظامی شدند و این یعنی یک اتفاق بزرگ.