غرب و تقلا برای پنهان کاری

در همین حال کشورهای بزرگ تاثیرگذاراز جمله چین و روسیه نیز در آن حضور نیافته و عملا به تحریم آن پرداخته‌اند. بسیاری تأکید دارند که نشست‌های برگزار شده با عنوان دوستان سوریه در اصل نمادی از ائتلاف غربی در برابر ائتلاف شرقی چین و روسیه و ایران است.

در کنار مواضع مطرح شده در نشست‌ پاریس نکته اساسی اصرار غرب برای برگزاری این نشست‌ها است بگونه‌ای که در یک هفته اخیر دو نشست قاهره و پاریس برگزار شده است.

در باب این تحرکات دو نکته قابل توجه است. نخست آنکه روند نشست‌ها نشان می‌دهد که در هر نشستی ابعاد جدیدی از اختلاف‌ها میان حاضران آشکار می‌شود چنانکه به رغم ادعای غرب مبنی بر گسترش مخالفان جهانی سوریه هر روز از میزان حاضران تأثیرگذار در نشست‌ها کاسته می‌شود، چنانکه در نشست پاریس بان کی مون دبیرکل سازمان ملل و سعود الفیصل وزیر امور خارجه عربستان حضور نیافتند. مجموع حاضران در نشست نیز عملاً نتوانستند به توافقی خاص دست یابند و بر ادامه نشست‌ها به میزبانی مغرب تأکید کردند.
 
ثانیاً، نکته مهم دیگر در این نشست‌ها آنکه گروه‌های به اصطلاح معارض سوری که غرب آنها را حامی مردم معرفی می‌کند نیز تاکنون نتوانسته‌اند به هدف واحدی دست یابند بگونه‌ای که حتی در نشست قاهره نتوانستند بیانیه مشترکی صادر کنند. از یک سو گروه‌های سیاسی با یکدیگر بر سر تقسیم منافع سازگاری ندارند و از سوی دیگر جریان‌های نظامی پذیرنده طرح‌های سیاسی نمی‌باشند.

بررسی روند تحولات از اختلاف‌های شدید میان جریان‌های معارض حکایت دارد. با توجه به این شرایط می‌توان گفت که برگزاری اجلاس‌ متعدد و کم فاصله درباره سوریه نه برگرفته از توانایی‌ مخالفان بلکه بر گرفته از چالش‌های گسترده غرب است.غرب از یک سو نتوانسته در میان کشورهای حاضر در نشست‌های مذکور رویه واحدی را ایجاد کند و از سوی دیگر جریان‌های جمع آوری شده به عنوان معارضان سوریه نیز نتوانسته‌اند خواسته‌های غرب را محقق سازند. ناتوانی غرب چنان بوده که کلینتون رسماً چین و روسیه را به دلیل عدم همراهی با غرب تهدید به اقدامات تنبیهی کرد.

بر این اساس نشست پاریس را می‌توان سرپوشی بر ناکامی‌های غرب دانست که با فرافکنی و حاشیه سازی برآنند تا بر رسوایی شکست سرپوش گذاشته و چنان ادعا کنند که طرح‌های ضد سوری آنها در حال اجرا شدن است . 

قاسم غفوری-جام جم آنلاین