مسابقه قرآنی 1446

سوره «تکاثر» درباره قبائلى نازل شد که بر یکدیگر تفاخر مى کردند، و با کثرت نفرات و جمعیت یا اموال و ثروت خود بر دیگران مباهات مى نمودند تا آنجا که براى بالا بردن آمار نفرات قبیله به گورستان مى‌رفتند و قبرهاى مردگان هر قبیله را مى‌شمردند! البته مسلم است که این شأن نزول هرگز مفهوم آیه را محدود نمى‌کند.محتواى این سوره نخست سرزنش و ملامت افرادى است که براساس یک‌سرى مطالب موهوم بر یکدیگر تفاخر مى‌کردند، سپس هشدارى نسبت به مساله معاد، قیامت، آتش دوزخ و سرانجام یادآوری مساله سوال و بازپرسى از نعمت‌ها و به عبارت دیگر سوال از بنده و رسیدگی به اعمال او در آخرت است.«تکاثر» از «کثرت» به معناى فزون‏طلبى و فخرفروشى به دیگران به واسطه کثرت اموال و اولاد است.

فزون‌طلبى و فخرفروشى انسان را به کارهاى بیهوده و عبث مى‏کشاند. دامنه فزون‏طلبى تا شمارش مردگان پیش مى‏رود. فزون‏طلبى، عامل غفلت از حساب قیامت است. در واقع بى‏خبرى از احوال قیامت، انسان را به انحراف مى‏کشاند. از حضرت على(ع) حدیثى نقل شده که فرمودند: اولین‏ «سَوْفَ تَعْلَمُونَ» مربوط به عذاب قبر است و دومى مربوط به عذاب آخرت.یقین، باور قلبى است که عمیق‏تر از دانستن است. مثلا همه مردم مى‏دانند که مرده کارى به کسى ندارد ولى حاضر نیستند در کنار مرده بخوابند، ولى مرده‏شور در کنار مرده به راحتى مى‏خوابد، زیرا مردم فقط مى‏دانند ولى مرده‏شور باور کرده و به یقین رسیده است. راه به دست آوردن یقین عمل همیشگی و مداوم به دستورات الهى و انجام واجبات و ترک محرمات است، همان‌گونه که مرده‏شور در اثر تکرار عمل به این باور رسیده است.یقین درجاتى دارد که 2 مرحله‏اش در این سوره و مرحله سومش در آیه 95 سوره ‏واقعه آمده است. مراحل یقین عبارتند از: علم الیقین، عین الیقین و حق الیقین.باید در قیامت پاسخ دهیم که این نعمت‌هاى خداداد را در چه راهى مصرف کرده‌ایم؟ و از آنها براى اطاعت الهى یا معصیتش کمک گرفته‌ایم، یا نعمت‌ها را ضایع ساخته و هرگز حق آن را ادا ننموده‌ایم؟ «نعیم» یک معنى بسیار گسترده دارد که همه مواهب الهى را اعم از «معنوى» مانند دین، ایمان، اسلام، قرآن، ولایت و انواع نعمت‌هاى «مادى» را اعم از فردى و اجتماعى شامل مى‌شـود، منتها نعمت‌هایى که اهمیت بیشترى دارند مانند نعمت «ایمان و ولایت» بیشتر از آنها سوال مى شود که آیا حق آنها ادا شده یا نه؟