حق ما را نمی دهند

مدیرعامل باشگاه استقلال گفت: ورزش در تمام دنیا صنعتی پولساز است ولی در ایران آن را  معضل اجتماعی و وابسته به دولت نشان می دهند در حالی که واقعیت این نیست.
 
به گزارش روز یکشنبه خبرنگار ایرنا،علی فتح الله زاده در سمینار آموزشی روزنامه نگاران ورزشی گفت:حق باشگاه ها از بین رفته است.حقوق ورزش را می گیرند و با تزریق قطره چکانی منت هم بر سر ورزش می گذارند.

وی به هزینه و حق پخش تلویزیونی مسابقات فوتبال اشاره کرد و افزود:هشت یا 9 سال پیش با دو شبکه خارجی 12 میلیارد تومان قرارداد بستم که نگذاشتند اجرا شود.

فتح الله زاده گفت:10 سال پیش هم تا امضای قرارداد 11 میلیارد تومانی و دو سه سال پیش تا مرحله امضای قرارداد 20 میلیارد تومانی پیش رفتم که آنها هم اجازه اجرا نگرفتند.

مدیر عامل باشگاه استقلال ارزش پخش این دوره از مسابقات فوتبال را بیش از 30 میلیارد تومان ذکر کرد و گفت: اگر این را به ما بدهند و ما آن را مدیریت کنیم، آیا هدر دادن بیت المال است؟ حق ما را نمی دهند و آن وقت 5 میلیارد تومان می گیریم.

فتح الله زاده وضعیت سایر کشورها در این زمینه را با ایران مقایسه کرد و افزود:هر کشوری بنگاه های اقتصادی بزرگی دارد اما کمتر شرکتی را می توانید پیدا کنید که از طریق ورزش سرانه اقتصادی و تولید ناخالص ملی 'جی. دی.پی' را افزایش دهد. آلمان در زمان برگزاری جام جهانی توانست 'جی.دی.پی'( تولید ناخالص داخلی) را حدود 48 میلیارد یورو افزایش دهد و هزاران شغل ایجاد کند.

وی اظهار داشت:صنعتی که اینقدر پول ساز است در کشور ما در حال پژمرده شدن است. ما هیچ سرپناهی جز رسانه ها نداریم که از این طریق دادخواهی کنیم. اگر شما این موضوع خطیر را با مسائل احساسی بیامیزید ما زیان خواهیم کرد.

مدیر عامل باشگاه استقلال از رسانه ها خواست دست مدیران ورزش را بگیرند و واقعیت ها را آنگونه که هست منتقل کنند.

فتح الله زاده گفت: یک بار من حرفی زدم که 30 نوع تیتر از آن منتشر شد ولی هیچکدام آن حرفی نبود که من زدم. گفتم اگر یک کانال تلویزیونی به من بدهید سالانه 200 میلیارد تومان میان باشگاه ها توزیع می کنم. منظورم درآمدزایی فوتبال بود ولی اصلا روح بحث من منتقل نشد.

وی اضافه کرد: آیا از 40 بازی باید درآمد ما یک میلیارد و 200 میلیون تومان باشد؟ طبق آمار رسمی من از محل بلیت فروشی بدهکار هم شده ام. در حالی که من بلیت چهار بازی آسیایی را خودم فروختم و 400 میلیون تومان درآمدزایی کردم.الان این درآمد برای ما منفی اعلام شده است.

مدیر عامل باشگاه استقلال به آمار تماشاچیان ورزشگاه ها هم انتقاد کرد و گفت:مرتب استادیوم آزادی آب می رود چون ما پژوهش نداریم. درست است که استاندارد فیفا برای هر نفر در ورزشگاه 75 سانت است ولی باشگاه بایرن مونیخ این مساحت را 50 سانتی متر تعیین کرده است.

فتح الله زاده افزود:در ایران مرتب استاندارد تماشاچی در ورزشگاه را طویل می کنند انگار که به جای آدم شتر می نشیند.

وی گفت: از سوی دیگربه جای بها دادن به مدیران ورزشی، سیاسیون وارد عرصه ورزش شده اند. من ورود سیاسیون را غلط نمی دانم ولی دست مدیرانی که 40 سال است خاک این کار را خورده اند می بندیم و در مقابل، مدیر سیاسی می تواند میلیاردها تومان پول در بیاورد. چرا نباید مدیر ورزشی خود را نشان دهد؟ اگر پولی هست باید در کاسه فوتبال ریخته شود تا مدیری که بهتر عمل می کند آن را خرج کند.

مدیر عامل باشگاه استقلال از سقف قرارداد بازیکنان هم انتقاد کرد و گفت: از روزی که گفته اند سقف قرارداد این است من هم هنگام امضای قرارداد یک سقف انتخاب می کنم و زیر آن قرارداد می بندم! رییس فدراسیون چرا کاری می کند که مدیر باشگاه وادار به دروغگویی شود؟ مگر می شود با رحمتی 400 یا 500 میلیون تومان قرار داد بست؟

فتح الله ز اده پیشنهاد کرد به جای تعیین سقف قرارداد بازیکن ، برای باشگاه سقف تعیین شود و افزود: راه تجارت برای من بسته است، دروغ هم باید بگویم در آخر سال هم بدهکار می شوم.

وی گفت: با این شیوه هر مدیر ورزشی خارجی که بخواهد در ایران کار کند در روز سوم سکته خواهد کرد. من روزی 16 ساعت کار می کنم و 8 ساعت از آن فکر می کنم چگونه پول در بیاورم، چگونه هزینه کنم و چگونه خودم رانشان بازیکنان ندهم.

** مطبوعات دست ما را بگیرند

فتح الله زاده خود را یک روزنامه نگار خواند و با اشاره به سابقه فعالیتش در مطبوعات از سال 64 تاکنون گفت: کار باشگاه داری موجب نشده که از روزنامه نگاری دست بردارم.

وی از این که ' میان مدیران ورزش و رسانه ها فاصله ای تلخ و عمیق وجود دارد' ابراز تاسف کرد و افزود: وقتی یک مدیر ورزشی صبح و در شروع کار روزنامه های ورزشی را ورق می زند تا یک ساعت افسرده است و روحیه کار را از دست می دهد. حال آن که نباید چنین باشد. ما هر دو سوار یک کشتی هستیم.

مدیرعامل باشگاه استقلال اضافه کرد: همه مدیران ورزشی بدون استثنا روزنامه ها را می خوانند. هر کس می گوید نمی خوانم دروغ می گوید. من هر روز یک ساعت اول کار م را به مطالعه روزنامه ها اختصاص می دهم ولی واقعا پس از خواندن آنها افسرده می شوم. ما احساس می کنیم اگر شما رسانه ها حق ما را نگیرید ما به تنهایی قادر به این کار نیستیم. شما زبان گویای ما هستید.