چین، کلید راهیابی ایران به المپیک

در نگاهی به وضعیت پست‌های مختلف تیم ملی می‌بینیم تیم ما فقط در پست بازیکنان پشت خط‌زن دچار کمبود تجربه است و بازیکنانی نظیر قراء، شهرام محمودی و امیر غفور مصدوم برای این سطح مسابقه‌ها تجربه چندانی ندارند، ولی در پست مهاجم سرعتی، نادی و موسوی بسیار خبره هستند. در دریافت‌ها هم مشکل تجربه نداریم و همین طور در پست پاسور. با این حال، به دلیل مصدومیت محمد کاظم و کمالوند، از این دو عنصر بسیار باارزش محرومیم، همچنین امیر حسینی که واقعا نمی‌دانم به چه دلیل در تیم ملی حاضر نیست!

در مجموع، نیروهای جوان و پشتوانه ما کاملا خوب و امیدوارکننده است و امکانات خوبی در اختیار این تیم قرار گرفته است تا به آن کاملا امیدوار باشیم.

البته تصور من این است که تیم‌های آسیایی رقبای اصلی ایران در رسیدن به سهمیه المپیک باشند و در این میان، برخلاف سایر کارشناسان، من فکر نمی‌کنم کره جنوبی و ژاپن مشکل چندانی برای ما به وجود آورند بلکه بیشترین خطر را از ناحیه تیم چین می‌بینم و فکر می‌کنم این تیم، مطابق معمول دیدارهای یک سال اخیرمان، برای ایران مشکل‌ساز شود. دلیل این نکته هم تغییرات وسیعی است که مرتبا در سطح تیم ملی چین رخ می‌دهد و چهره این تیم را یکباره تغییر می‌دهد و غیرقابل پیش‌بینی می‌کند.

چینی‌ها که از کمیت بسیار بالایی در والیبال خود برخوردارند، از بازیکنانی با میانگین قوی بالاتری نسبت به ژاپن و کره جنوبی بهره می‌برند، ضمن این که همین کمیت خیلی بالاتر، دست‌ آنها را برای جوانگرایی‌های پیاپی و اعمال تغییرات در ملی پوشان‌شان باز می‌گذارد؛ در حالی که ژاپنی‌ها و کره‌‌ای‌ها ناچارند از ملی‌پوشان خود در دوره زمانی طولانی‌تری بهره‌برداری کنند و همین عامل موجب می‌شود دست‌ آنها نزد حریفانشان بیشتر خوانده شود. با این وصف، فکر می‌کنم سرنوشت صعود ایران به المپیک، بیشتر به نتیجه بازی‌مان با تیم‌های آسیایی و بویژه بازی با چین گره خورده است.