یک پرسش انحرافی!

1 ـ کیوسک مطبوعات (روزنامه‌فروشی)

2 ـ کیوسک گل‌فروشی

3 ـ کیوسک (یک گروه موسیقی غیرمجاز)

4 ـ کیوسک مواد غذایی و دکه فروش سیگار و...

این که پاسخ شما کدام‌یک از گزینه‌های بالا خواهد بود اصلا به ادامه این یادداشت ارتباطی ندارد؛ یک سوال کاملا انحرافی بود آن هم به این دلیل که به هر حال من باید یک‌جوری این یادداشت را آغاز می‌کردم و چشم‌های شما را به سطرهای بعدی آن می‌کشاندم.

آنهایی که فیلم‌باز هستند هنوز هم در خاطره‌شان فیلم‌های دهه 60 و 70 میلادی و آن کودک روزنامه‌فروشی را که در خیابان‌های لندن پشت کالسکه‌هایی که روی سنگفرش حرکت می‌کردند، خوب به خاطر دارند که فریاد می‌زد: روزنامه... روزنامه... روزنامه...

از عناصر بالا یعنی کودک، روزنامه و کالسکه هنوز 2 عنصر نخست حضور دارند و این کودکان سر چهارراه‌ها گل یا دیگر وسایل را به رهگذران و راننده خودروها می‌فروشند، اما سال‌هاست که روزنامه‌ها و نشریات تقریبا از کف خیابان و دست‌های کودکان به کیوسک‌ها اسباب‌کشی کرده‌اند.

اصولا این کیوسک‌ها را ما به عنوان کیوسک‌های مطبوعاتی می‌شناسیم یعنی نام و هویت‌شان به روزنامه و مطبوعات گره خورده است و به همین دلیل هم 2 نهاد دولتی شهرداری و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی‌ بر فعالیت این کیوسک‌ها و مجوز کارشان نظارت کامل دارند.

اما همه ما می‌دانیم که مهم‌ترین منبع درآمد و فروش کیوسک‌ها نه روزنامه، هفته‌نامه و ماهنامه و... است و نه مثلا محصولات سازمان فرهنگی ـ هنری شهرداری تهران!

عمده فعالیت این کیوسک‌ها فروش مواد غذایی از شکلات، کیک و آب‌معدنی گرفته تا ساندویچ‌های سرد آماده است و البته این در حالی است که نگاه کاملا مثبت به آنها داشته باشیم وگرنه می‌توان فروش انواع دخانیات و برخی دیگر از مخدرها و نوشیدنی‌های غیرمجاز و... را هم به آن اضافه کرد.

به عنوان مثال، صاحب این قلم خود همواره سیگارهای غیر برچسب‌دار (قاچاق) را از یکی از همین کیوسک‌های محترم روزنامه‌فروشی تهیه می‌کنم.

به نظر می‌رسد این کیوسک‌ها که عمدتا در اختیار صاحبان‌ اصلی‌اش قرار ندارند و مورد اجاره قرار گرفته‌اند نیازمند یک ساماندهی جدی هستند تا مشخص شود کدام کیوسک‌ها واقعا کیوسک مطبوعاتی هستند و کدام یک گزینه‌های دیگر پرسش ابتدایی این یادداشت را شامل می‌شوند، همان پرسشی که عرض کردم کاملا انحرافی بود!