افتخار فوتبال آلمان

بی‌گدار بازیکن و مربی به خدمت نمی‌گیرد و حساب و کتابش روشن و شفاف است. بی‌جهت هم نبوده که بایرن مونیخ طی سالهای اخیر در ردیف یکی از باشگاه‌های ثروتمند جهان قرار داشته و توانسته است در ردیف بهترین تیم‌های باشگاهی جهان همپا با بارسلونا، رئال مادرید و منچستر یونایتد رقابت کند .

بایرن مونیخ جدا از تمام قهرمانی‌ها و افتخاراتش در فوتبال اروپا، شناسنامه‌ای وزین از آدم‌هایی است که هریک به تنهایی هویت باشگاه باواریا محسوب می‌شوند.

جدا از فرانتس بکن باوئر قیصر فوتبال آلمان که رییس افتخاری باشگاه بایرن مونیخ به حساب می‌آید، اولی هوینس و کارل هاینس رومنیگه در مقام رییس و نایب رییس باشگاه فعالیت دارند و پیشکسوتانی چون نرلینگر نیز در مسوولیت سرپرست تیم در کنار مردان باواریایی حضور دارند تا در کنار یوپ هاینکس که مربی شناخته شده‌ای در فوتبال دنیاست، مجموعه‌ای منسجم و یکدست را تشکیل دهند.

هر چند انتخاب ورزشگاه آریانس آره‌نا شهر مونیخ به‌عنوان محل برگزاری فینال این دوره از رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا، از همان ابتدا انگیزه‌ای خاص را در بین مردان مونیخی به‌وجود آورد تا با رویای فینال تمام رقبایشان را یکی پس از دیگری از پیش‌رو بردارند، اما اگر نخواهیم فینال جام حذفی برابر بورسیا دورتموند را لحاظ کنیم که در آن مونیخی‌ها بسیار ضعیف و بی‌برنامه نمایش دادند تا با پذیرش شکست 5 ـ2، جام حذفی را نیز پیشکش مردان زردپوش وست فالن کنند، مردان باواریا از تیمی منسجم و یکدست برخوردارند که به ویژه در مصاف با حریفان بزرگ و مطرح، فراتر از انتظار نمایش داده و ارائه‌گر فوتبالی زیبا و شناور هستند.

با همه اینها حریف امشب بایرن مونیخ تیم دوباره اوج گرفته چلسی است که بدنبال کنار گذاشتن مربی جوان پرتغالی (ویاس بواش) جان دوباره‌ای یافته و با کنار زدن تیم شایسته و بزرگ بارسلونا، خود را نامزد دیدار با تیمی نموده‌که آنها هم برای فینالیست شدن، تیم کهکشانی رئال مادرید را با خوزه مورینیو قربانی کرده‌اند.

گرچه جان تری کاپیتان آبی‌های شهر لندن غایب بزرگ این دیدار خواهد بود، اما نباید از نظر دور داشت که شاگردان دی متئو ایتالیایی برای تکمیل پازل بازی‌های خوب خود، دنیایی از انگیزه‌اند و به هیچ‌وجه نمی‌خواهند خاطره تلخ فینال 2007 برایشان تکرار شود.

در طرف مقابل، یوپ هاینکس و شاگردانش اگر می‌خواهند در این فصل بی‌جام نمانند باید شکست تحقیرآمیز به دورتموند را بدست فراموشی سپرده و با جان و دل در زمین نمایش دهند.

جدا از تمام جذابیت‌های فینال لیگ قهرمانان که باید اوج آن را در ساق‌های آرین روبن، فرانک ریبری، شواین اشتایگر، کروس، مولر، دروگبا، لمپارد، میکل و کول جستجو کرد،‌ این بازی به نوعی تقابل اندیشه‌های یک مربی جوان (دی متئو، چلسی‌) و یک مربی با تجربه و سرد و گرم چشیده (یوپ هاینکس، بایرن مونیخ) است که باید دید در این تقابل اندیشه‌ای و تاکتیکی، کدامیک برنده خواهد شد.

حجت‌الله اکبرآبادی - دبیر گروه ورزش