رَحِم‌نشینی که بی‌رَحم است

اگرچه دلیل بروز و شکل‌گیری این توده که گاه از آن با عنوان فیبروئید نیز یاد می‌شود و معمولا یا بر سطح خارجی رحم آشکار می‌شود، یا بر دیواره، یا جداره داخلی، هنوز به طور قطع معلوم نیست، اما مشخص شده که محرک آن هورمون‌های استروژن و پروژسترون است؛ در بین افراد سفیدپوست کمتر از اشخاص سیاهپوست ظهور و بروز یافته، چسبندگی غیرطبیعی جفت را در اشخاص دارای سابقه عمل جراحی بر فیبروم‌های رحمی افزایش می‌دهد و البته با فرا رسیدن دوران یائسگی که سطح ترشح هورمون‌های زنانه کاهش می‌گیرد، به توده‌ای کوچک‌تر بدل می‌شود. البته بر این آگاهی‌ها بیفزایید نظر برخی متخصصان را که می‌گویند انجام جراحی برای برداشتن تومور گاهی امکان عود مجدد آن را در پی دارد.

اندازه فیبروم اگر کوچک باشد، آنقدرها دردسرساز نیست؛ اگر بزرگ‌تر شود می‌توان در بیمارستان‌های مجهز به دستگاه‌های مربوطه و ایجاد برشی کوچک فیبروید را برداشت، اما اگر تومور بزرگ باشد عمل جراحی به شکلی گسترده‌تر صورت می‌گیرد: یا فقط بافت توده برداشته می‌شود، یا رگ‌های خونرسان قطع می‌شود، یا رحم به طور کامل برداشته و خارج می‌شود.

توده فیبروم با مکش و جذب خون نواحی رحم، می‌تواند باعث سقط جنین، جدا شدن جفت به دلیل نرسیدن خون لازم به آن و نیز زایمان زودرس شود. این بیماری گاهی هیچ نشانه‌ای از درد ندارد، اما اگر علائمی چون کم‌خونی، احساس ضعف، رنگ‌پریدگی، خستگی، کوتاه شدن فاصله بین دو قاعدگی، خونریزی طولانی و پُرخون حین پریود، درد و فشار بر لگن یا مثانه و خونریزی پس از همبستری مشاهده کردید، پزشک متخصص زنان با معاینه ناحیه شکم، چند سوال و جواب ساده یا دستور سونوگرافی می‌تواند راهنمای خوبی برای تشخیص و کمک به شما باشد تا هر چه سریع‌تر، از سلامت خود اطمینان یابید و در غیر این صورت، رحم خود را از شر مشکلات گسترده‌تر دیگر (بویژه هنگامی که تومور بزرگ‌تر شده و در روند حاملگی اختلال ایجاد می‌کند) در امان نگاه دارید.