قبور‌500 ساله را زیارت کنید

شهری که شهرتش در ایران نماند و بسیاری از گردشگران خارجی به هوای دیدن این شهر راهی ایران می‌شوند.

اگرچه بناهای دوره صفوی در اصفهان از دیگر ابنیه تاریخی به مراتب بیشتر و مشهورتر است، ولی در هر گوشه‌ای از این شهر می‌توان برگی از تاریخ ایران را ورق زد.

یکی از بزرگ‌ترین گورستان‌های تاریخی ایران به نام قبرستان «تخت فولاد» در شهر اصفهان قرار دارد. مجموعه تخت فولاد در طول تاریخ به نام‌های «لسان‌الارض»، «بابارکن‌الدین» و «تخت فولاد» نامیده شده است.

‌این مجموعه در شهر اصفهان و حاشیه میدان بسیج مستضعفین واقع شده و یکی از گورستان‌های بسیار بزرگ تاریخی ایران محسوب می‌شود.

این قبرستان در حال حاضر توسط خیابان فیض به دو بخش تقسیم شده است و دیگر اجازه تدفین در آن صادر نمی‌شود.

اگرچه تا چندی پیش در این مجموعه تدفین انجام می‌شده، اما می‌توان قبرهایی با قدمت چند قرن را در کنار قبرهای جدید نیز دید! در بین تدفین‌های جدیدی که در این قبرستان انجام گرفت می‌توان به شهید محراب آیت‌الله اشرفی اصفهانی اشاره کرد. در مورد تاریخ تاسیس این بنا روایات بسیاری نقل شده است.

یکی از روایات در مورد نام این مجموعه حاکی از انتساب آن به عارف نامی قرن هشتم یعنی بابارکن‌الدین است که براساس روایات تاریخی وی را پس از مرگ در ساحل جنوبی زاینده‌رود دفن کردند و به همین دلیل این مجموعه به مزار بابارکن‌الدین مشهور شد.

براساس روایتی دیگر این نام یعنی تخت فولاد برگرفته از نام یکی از پهلوانان قدیمی به‌نام پولاد است که تخت و بارگاهی در این محل داشته ولی براساس اطلاعات باستان‌شناسی این مجموعه در قرن هفتم توسط فردی
به نام «بابافولاد حلوایی» به وجود آمده و قبوری از قرن هفتم تا سال‌های معاصر در آن وجود دارد که البته سنگ قبر‌های قدیمی این گورستان جمع‌آوری شده و در مرکز گنجینه سنگ ‌نبشته‌های تخت فولاد نگهداری می‌شود.

این قبرستان در حال حاضر به سه بخش تقسیم شده است که مرکز گنجینه در قدیمی‌ترین بخش آن قرار دارد.

در موزه سنگ این مجموعه بیشتر سنگ‌ها مربوط به دوره صفوی هستند، بجز چند مورد خاص که قدمت آنها به قرن هفتم تا 10 هجری می‌رسد.

شاید قدیمی‌ترین سنگ قبر موجود در این مجموعه به خود بابافولاد مربوط باشد که در حیاط ساختمان مخابرات واقع در کنار مجموعه تخت فولاد قرار دارد.

سنگ روی مقبره به صورت مکعب مستطیل و از جنس مرمر بوده که ارتفاع تقریبی آن یک متر و طول آن حدود دو متر و با عرض حدود 80 سانتی‌متر است.

روی سنگ، در دو بخش کتیبه قرار دارد که بر آن تاریخ 757 هجری قمری حک شده است. روی سنگ نیز نقوشی کنده‌کاری شده که متاسفانه آسیب زیادی دیده است.

لیلا دهقانی‌پور