تصمیم کبرای مردم

رای تهرانی‌ها اما در این وادی حکایت دیگری دارد، رای دهندگان تهرانی شاید جزو معدود شهرهای کشور باشند که انتخابات مجلس برایشان صرفا وسیله‌ای برای حل مشکلات معیشتی یا مسائل عمرانی منطقه‌ای نیست و مردم تهران سیاسی‌تر ـ و کمتر اقتصادی ـ رای می‌دهند، همان‌طور که اصفهانی‌ها هم منطق بسیار خاص خود در انتخابات را دارند. مشارکت بالا در انتخابات و شکست ایده تحریم ـ به‌رغم تبلیغات فراوان رسانه‌های خارجی ـ نشان از تمایل مردم برای استفاده از حق انجام این دیالوگ معکوس دارد. مردم ما باور کرده‌اند که انتخابات حق آنهاست و دلیلی نمی‌بینند از این حق خود چشم‌پوشی کنند.

از سوی دیگر، در کشور ما که فعالیت احزاب و گروه‌ها مقطعی و فصلی است، سیاست و همزادش، قدرت، سوژه‌ای قابل دسترس و ملموس برای مردم نیست و انتخابات فرصتی مغتنم است، به طوری که فوران این جذابیت بخوبی در برهه‌های انتخابات به چشم می‌آید و عملا انتخابات ـ علاوه بر کارکردهای معمول سیاسی و رسمی ـ به صورت یک جشنواره مردمی و فرصتی برای کنشگری‌های اجتماعی هم دیده می‌شود.

ریش سفیدهای مردمدار، چهره‌های شناخته شده مثبت، زنان جسور، نخبه‌های معترض، کسانی که مظلومیت واقعی یا حتی کاذب رسانه ای سیاسی پیرامون آنها شکل گرفته باشد، افراد فعال و مطرح در رسانه و... شخصیت‌های مورد پسند مردم در انتخابات هستند والبته نباید فراموش کرد مردم در هر دوره از انتخابات، منتظر نامزدهایی هستند که حرف جدید و متفاوت بزنند.

پی‌نوشت: در انتخابات دور دوم تهران، دبیرکل و قائم مقام 2 حزب پرسابقه و متنفذ اصولگرای کشور یعنی «مؤتلفه اسلامی» و «جمعیت ایثارگران» موفق نشدند آرای مردم تهران را برای ورود به مجلس جلب کنند. این را باید قطعا به حساب شگفتی‌های انتخاب پانزدهم اردیبهشت 91 گذاشت؛ شگفتی قابل توجهی که حتما ذهن دبیرکل‌های راه نیافته به مجلس را به خود مشغول کرده است.

بهمن هدایتی‌ /‌ جام‌جم