کفشدوزک‌های معجزه‌گر

هر سال از این دست اتفاقات زیاد می‌افتد. یک بار گندمکاران خسارت می‌بینند و بار دیگر پسته‌کاران و چایکاران. کشاورزی سنتی که وابستگی کامل به سموم شیمیایی دارد، نتیجه‌اش غیر از این نیست. وقتی علم به کشاورزی وارد نشود، مردم همه اتفاقات بد را به تقدیر و سرنوشت و شومی سال نسبت می‌دهند، یعنی تفکری که در کشاورزی مدرن، خنده‌آور است.

نمی‌دانم چه تعداد از کشاورزان به کم‌کردن سموم شیمیایی و کمک‌گرفتن از کفشدوزک‌ها فکر کرده‌اند یا اصلا چه تعداد از آنها شهامت کنار گذاشتن سم را دارند و چه تعدادشان کفشدوزک‌ها را باور می‌کنند، اما کفشدوزک‌ها با آن بالپوش‌های قرمز خال‌خالی و جثه ریزشان، دست‌های معجزه‌گری دارند. آنها خیلی وقت است که در کشاورزی مدرن، کمک‌کار کشاورزان هستند و بدون این‌که هزینه‌ای روی دست کشاورزان بگذارند، به آنها در تولید محصولات ارگانیک و باکیفیت کمک می‌کنند.

از بین تمام کفشدوزک‌ها، هفت‌خال‌ها، هم مشهورترند و هم کارایی بیشتری دارند. این کفشدوزک‌ها چه دوره‌ای که در لارو هستند و چه وقتی بالغ می‌شوند، از انواع شته‌های آزاد، گالزا و حتی شته‌های ریشه، شپشک‌های نباتی، پسپل‌ها، تخم و لارو جوان سایر حشرات تغذیه می‌کنند؛ به طوری که هر کفشدوزک در دوره لاروی، هزار و در دوره بلوغ تا 9 هزار شته را می‌خورد، در حالی که خودش هیچ آسیبی به گیاه نمی‌زند. با این حال کفشدوزک‌ها هنوز بین کشاورزان ناشناخته‌اند؛ در حالی که رقیب سرسختی به نام سموم شیمیایی دارند. سموم دفع آفات شیمیایی می‌توانند به خود گیاهان آسیب بزنند، همان‌طور که در گلستان، گندم‌ها را از بین بردند. آنها همچنین به آب‌های روان و زیرزمینی لطمه می‌زنند و منابع آبی را سمی می‌کنند. آنها حتی خاک را آلوده می‌کنند و به سایر موجودات زنده مثل زنبورهای عسل که در حوالی زمین‌های کشاورزی زندگی می‌کنند، صدمه می‌زنند،‌حتی زمانی که مثلا چایکاران برای از بین بردن آفات بوته‌های چای آنها را به انواع سموم آغشته می‌کنند. درست است که بیشتر آفات مضر از بین می‌روند، اما حشرات مفید هم دراین حین می‌میرند. اما کفشدوزک‌ها هیچ کدام از این اثرات منفی را ندارند. آنها جزئی از طبیعتند و به طبیعت هیچ آسیبی نمی‌زنند. پس فقط می‌ماند آموزش و فرهنگسازی مسوولان جهاد کشاورزی و اعتماد کشاورزان به کفشدوزک‌ها.