مردی برای تمام خطوط

شاید بیش از هر عاملی، افت خسرو به انجام بازی‌های پیاپی و بدون هیچ‌گونه نظم و استراحتی برگردد، چرا که او مرتبا از اردوهای ملی به اردوهای باشگاهی و سپس مسافرت‌های متعدد برای مسابقه‌های ملی و باشگاهی اعم از دوستانه، لیگی، جام حذفی، لیگ قهرمانان آسیا و دیگر دیدارهای رسمی و تدارکاتی درحال نقل و انتقال بود و همین افراط که ماحصل برنامه‌ریزی‌های غیرهمه‌جانبه مسوولان بود به فرسایش، فوتبال‌زدگی و مصدومیت‌های خطرناک و مخل این بازیکن و بازیکنان کلیدی دیگری نظیر مجتبی جباری، آندو تیموریان و ... انجامید.

نگاهی به بیوگرافی ورزشی این بازیکن ملی‌پوش نشان می‌دهد که اتفاقا فوتبال حیدری در کنار همان 2 بازیکن همسالش (جباری و تیموریان)‌ و از تیم‌های پایه باشگاه استقلال آغاز شده است! وقتی مثلث طلایی جوانان استقلال که مربیگری آن را ​مرفاوی برعهده داشت از هم پاشید که این سه بازیکن پراستعداد، هماهنگ و خلاق به دوران خدمت سربازی رسیدند؛ به این ترتیب که مجتبی جباری و آندرانیک تیموریان راهی ابومسلم شدند تا در تیم رویایی آن زمان، ابومسلم (به مربیگری​ میثاقیان)‌ نقش بسیار باارزش خود را در کنار بازیکنانی نظیر خلعتبری، بادامکی، ​ حسینی، ​ منصوری، ​ گردان و ... ایفا کنند و​ حیدری که از این دو رفیق شفیق خود جدا شده بود به پاس رفت تا با این تیم، تحت هدایت ​ جلالی و ​دنیزلی هم قهرمانی و هم نایب‌قهرمانی لیگ را تجربه کند. عملکرد خسرو در تیم پاس آنقدر درخشان و بارز بود که رنه سیموئز، سرمربی برزیلی وقت تیم امید، او را به عنوان بازیکن فیکس ایران در بازی‌های آسیایی دوحه به خدمت گرفت تا تیم یکدست ایران تنها به دلیل شکست از میزبان قهرمان آن بازی‌ها، صاحب مدال برنز شود.

بعد از این دوره بود که صمد مرفاوی و امیر قلعه‌نویی محصول رشدیافته باشگاه خود را به استقلال برگرداندند تا او به رکن موفقیت‌های پیاپی امیر قلعه‌نویی تبدیل شود. قلعه‌نویی که حیدری را به دلیل نداشتن بازیکن مناسبی در سمت راست خط دفاعی، به این پست منتقل کرده بود، چنان بازی‌های درخشانی از او گرفت که تقریبا همه هواداران استقلال، حضور این بازیکن را به عنوان بخش عمده‌ای از موفقیت‌های تیم آبی پذیرا شدند. حیدری که پیش از آن به عنوان هافبک چپ، هافبک راست و هافبک نفوذی در پاس و تیم امید بازی می‌کرد در پست جدید خود (مدافع راست)‌ با دوندگی‌های بی‌امان و حرکات پا به توپ فوق‌العاده‌اش زمینه اغلب یورش‌های موفق استقلال را به وجود می‌آورد.

به هر حال رفتن قلعه‌نویی از استقلال به سپاهان و از سویی اصرار این مربی به انتقال حیدری به سپاهان و تلاش زیاد مربیان و مدیران باشگاه آبی به حفظ این بازیکن، حواشی و جنجال‌های زیادی به وجود آورد که سرانجام این غائله با موفقیت زردپوشان اصفهانی و انتقال بازیکن به سپاهان ختم شد. هرچند یک سال بعد، حیدری سپاهان را ترک کرد و به استقلال برگشت؛ بازیکنی که هرچند دیگر در حد و اندازه‌های سابق خود نبود و به سبب تمرین‌ها و مسابقه‌های بیش از حد با فرسودگی و آسیب‌دیدگی‌های خطرناک دست به گریبان بود اما تجربه، تعصب، تکنیک و انعطاف بالای این بازیکن در پست‌های مختلف، عصای قابل اتکایی برای انجام موفق طرح‌های مدنظر مربیان و کادر فنی باشگاه محسوب می‌شود.

به هر حال با شناختی که از خصوصیات فنی و اخلاقی این بازیکن چندپستی (که توانایی بازی در خطوط حمله، میانی و دفاعی را به شکل شایسته‌ای داراست)‌ در اختیار داریم، مطمئنیم او پس از گذار از دوران سخت فرسودگی و آسیب‌دیدگی‌هایش می‌تواند تا چند سال دیگر به عنوان بازیکن مفید و موثر در خدمت فوتبال ملی و باشگاهی ایران باشد.