از چه ظروفی استفاده کنیم

آلومینیومی: یون، آلومینیوم را از طریق غذا وارد بدنتان می‌کند و در درازمدت سبب کم‌خونی می‌شود. فقط غذاهایی را در آن بپزید که به زمان پخت کمی نیاز دارد، اسیدی نیست و با نمک سر و کار ندارد.

لعابی یا سفالین: معمولا رنگ‌زده است و از همین‌رو، با فلزات سنگینی چون سرب همراه است که باعث مسمومیت‌های خفیف، افسردگی و کندذهنی در طولانی‌مدت می‌شود. نوع زردرنگ آن بهتر است و اگر از سرامیک باشد، مضرات کمتری دارد.

مسی: نوع قلع‌اندودش خطر چندانی ندارد. در غیر این صورت با ورود یون مس به بدن، اندام داخلی مثل احشا و حتی کبد را از کار می‌اندازد. هنگام شستشو، با سیم ظرفشویی به جانشان نیفتید و اگر خشی در آنها می‌بینید، یا مجددا قلع‌اندودشان کنید یا روانه زباله‌دان. غذاهای ترش و مواد اسیدی، قلع روی آنها را از بین می‌برد.

ملامین: ملامین‌های ترک خورده و قدیمی و کهنه را دور‌بیندازید. لعابی که سطح این دسته ظروف را می‌پوشاند بسیار نازک است و خیلی زود از بین می‌رود. با از بین رفتن این لعاب شما در واقع در حال پخت‌وپز میکروب و وارد کردن آن به بدن خودتانید!

پلاستیک: غذاها و نوشیدنی‌های داغ همچون چای، شیرکاکائو و از این دست را در لیوان‌های پلاستیکی و حتی نوع شفاف و بی‌رنگ معروف به یک‌بار مصرف آنها نخورید. مواد آلی و ترکیبات شیمیایی را مستقیما وارد بدنتان می‌کند و باعث سرطان می‌شود. ظروف پلاستیکی رنگین، رنگ را نیز به خوردتان می‌دهد!

تفلون: نباید خراش یا زدگی داشته باشد و هنگام پخت‌وپز حتما هواکش روشن یا پنجره آشپزخانه باز باشد. گاز متصاعد شده از تفلون‌های خشدار و آنها که حرارتی زیاد تحمل می‌کند، علاوه بر ایجاد سرطان، بشدت برای کودکان و پرندگان مضر است.

شیشه، بلور، پیرکس: انتخابی خوب برای آشپزخانه! نه یونی آزاد می‌کند، نه مواد بازی و اسیدی بر آنها اثرگذار است.

استیل: غذاهای اسیدی و حاوی نمک به لایه استیل آسیب می‌رساند، اما همین لایه اگر خوب نگهداری شود، از وارد شدن یون‌های آهن به بدن جلوگیری می‌کند. پس از بلور و پیرکس انتخاب خوبی‌ است.