نقش کوچک و بزرگ برایم مهم نیست

فعالیت هنری شما از کی شروع شد؟

از سال‌های خیلی دور و دوران نوجوانی. اولین کارهایم هم در زمینه تئاتر بود. آن زمان گروه‌های تئاتری زیادی در شیراز تشکیل شده بودند که کارهای بسیاری روی صحنه می‌بردند. کارهایی که هرکدام به نوبه خود یک کار حرفه‌ای و ماندگار بود، چراکه واقعا بازیگران تئاتر از روی عشق و علاقه کار می‌کردند و به کاری هم که انجام می‌دادند اعتقاد داشتند، اگرچه امکاناتشان هم کم بود.

خیر. بازی در تئاتر این امکان را به بازیگر می‌داد که توانایی‌هایش را بشناسد و آنها را پرورش دهد. بنابراین صحنه تئاتر و تمرینات آن، بازیگر را پخته می‌کرد و به نظرم این مسیر، درست و حرفه‌ای بوده و هست.

مهم بود، هرچند من چندان در تلویزیون بازی نداشتم، اما به هر حال هر رسانه‌ای ویژگی‌های خاص خودش را دارد. بازیگر در تلویزیون می‌آموزد که چگونه مخاطبش را بشناسد و او را با خود همراه کند، چراکه او با طیف وسیعی از مخاطب روبه‌روست و از این جهت با نظرات متفاوتی هم روبه‌رو خواهد شد. بنابراین بازی در تلویزیون فرصتی است که بازیگر برای ارائه نقش باید به آن بیشتر توجه کند.

از طرف آقای صمدی (کارگردان)‌ برای بازی در این سریال دعوت شدم و از این بابت خیلی خوشحالم، چون اساسا نقش کوچک و بزرگ برای من اهمیتی ندارد و مهم این است که بتوانم کارم را درست انجام بدهم.

بله. آقای سعید ملکان به عنوان چهره‌پرداز بسیار زحمت کشیدند و گریم تازه‌ای را روی صورت من کار کردند و این گریم باعث شد خیلی زود به نقش مش بلال برسم.

خیلی زیاد. به هر حال این داستان واقعی است و مش بلال کسی است که از طرف شهید بابایی، متولی امامزاده می‌شود که ایشان خود آن را ترمیم کرده بودند. پرداختن به زندگی شخصیت‌هایی که در تاریخ حضور داشته‌اند، بخصوص تاریخ معاصر یک جور حرکت کردن روی لبه تیغ است، بخصوص افرادی مثل شهید بابایی که واقعا ره صدساله را یکشبه طی کردند و در نهایت هم به درجه رفیع شهادت نائل شدند.

بله. این سریال یکی از مجموعه‌های موفق سیماست و فکر می‌کنم آقای صمدی از عهده این کار بخوبی برآمده‌اند.

آشنایی چندانی نداشتم. فقط در حد اطلاعاتی بود که در کتاب‌ها و تلویزیون خوانده و دیده بودم.

در این فیلم نقش یک فرشته را دارم. به نظرم این فیلم می‌تواند مخاطب سینما را جذب کند، چون خوش ساخت است و فیلمنامه خوبی دارد و حتی در ژانر دفاع مقدس یک فیلم متفاوت است.

چون مردم، مرا با فیلم‌های دفاع مقدس می‌شناسند. سال‌ها پیش به اتفاق عده‌‌ای از دوستانم در شیراز، موزه شهدا را تشکیل دادیم و معتقدم بازی در فیلم هور در آتش، دستمزدی است که شهدا به من داده‌اند. به هر حال بازی در این‌گونه فیلم‌ها به علاقه شخصی خودم هم برمی‌گردد.

کار خوب، کاری است که معنا داشته باشد و انسانیت را نشان دهد. در هر ژانری که می‌خواهد باشد، فرقی نمی‌کند. مسائل انسانی از مهم‌ترین دغدغه‌های من برای انتخاب کارهایم است.

قصص قرآن و روایت‌های آن، هم جذاب است و هم انسانی و حتی بار دراماتیکی آن هم بسیار زیاد است. به نظرم مسائل انسانی در قصه‌های قرآنی بخوبی به چشم می‌خورد. مسائل انسانی یعنی وجود شناخت انسان به لحاظ روحی و معنوی.

در جشنواره‌های قبلی از من تقدیر به عمل آمد و حتی سیمرغ هم گرفتم، اما متاسفانه امسال از طرف هیچ نهادی برای جشنواره سی‌ام دعوت نشدم. مثل این که مدیران سینما مرا فراموش کرده‌اند، بنابراین متاسفانه هیچ فیلمی ندیدم.

در سریال «تلاقی» ـ که یک سریال اپیزودی است ـ بازی می‌کنم که محصول شبکه یک سیماست و کارگردان‌های مختلفی اپیزودهای این سریال را هدایت کرده‌اند که به نظرم کار خوبی هم شده است.

چرا، اما چاره دیگری ندارم، بخصوص این که کار در شهرستان هم اصلا میسر نیست. پس مجبورم به این تقدیر راضی باشم.

کم و بیش. آن هم به خاطر حضورم در ژانرهای مختلف است؛ از طنز گرفته تا دفاع مقدس.

محبوبه ریاستی