هر زوج، یک درخت

برنامه از این قرار است: زوج‌هایی که ازدواج را در چند قدمی‌شان می‌بینند به شرطی مجوز این کار را می‌گیرند که یک درخت بکارند و طبق تخمین مقامات محلی اگر این برنامه بدون عیب و نقص پیش برود، شهر مدان هر ماه صاحب 2000 درخت جدید می‌شود. اندونزی کشوری پوشیده از جنگل است، آن هم جنگل‌های گرمسیری و بارانی، اما با این حال هر سال بخش بزرگی از جنگل‌هایش را به خاطر بهره‌برداری‌های بی‌رویه و آتش‌سوزی‌های گسترده از دست می‌دهد. برای همین است که مقامات این کشور به فکر احیای جنگل‌ها و فضای سبز، آن‌هم به دست زوج‌های جوان افتاده‌اند.

این تصمیم البته گرچه به نام اندونزیایی‌ها ثبت شده، اما آنقدر مبتکرانه است که بد نیست ما هم به عملی کردنش فکر کنیم و به سبکی که بهترین نتیجه را به بار می‌آورد از آن الگوبرداری کنیم. ایران هم مثل اندونزی جنگل‌هایی با استعداد آتش‌سوزی دارد. همچنین بابهره‌برداری‌های افراطی از جنگل‌ها بویژه در جنگل‌های شمال هر سال بخش زیادی از این عرصه‌ها از بین می‌رود، با این تفاوت که اگر مساحت جنگل‌های بارانی اندونزی به تنهایی 120میلیون هکتار است، مجموع جنگل‌های ایران در شمال و جنوب و غرب و مرکز، آن هم با کمی خوشبینی فقط 14میلیون هکتار است. جنگل‌ها در ایران نابود می‌شود، چون مردم همزیستی با طبیعت را یاد نگرفته‌اند حتی جوان‌هایی که زندگی تازه‌ای را شروع می‌کنند هم از طبیعت همین را می‌دانند که باید برای زیبا شدن فیلم مراسم ازدواجشان به دل طبیعت بزنند و به درختی تنومند تکیه کنند، ولی با این شیوه هیچ درخت و جنگلی حفظ نمی‌شود.

شاید برای ما مردم گرفتار در زرق و برق زندگی، داشتن مراسم ازدواجی پرهزینه همچنان اولویت اول باشد، اما حالا که طبیعت کشورمان بیش از هر زمان دیگری به همیاری نیاز دارد، باید ما هم به مردممان یاد بدهیم که از ازدواج جز مشغله‌های فکری و فشارهای اقتصادی می‌توان چیزهای دیگری هم به دست آورد.