در جستجوی هویت

این کار محاسنی دارد. هم کسانی که سال‌های گذشته نتوانسته‌اند این سریال‌ها را به هر دلیلی ببینند می‌توانند به تماشای آن بپردازند و به عنوان یک سریال جدید و نادیده آن را دنبال کنند و هم کسانی که در گذشته این آثار را دیده‌اند و می‌خواهند تجدید خاطره‌ای کنند به خواسته‌شان می‌رسند و بدون صرف هزینه‌ای بابت خرید این سریال‌ها از فروشگاه‌های مجاز فروش، مروری بر این آثار می‌کنند. به عنوان مثال در همین چند ماه گذشته سریال خودرو تهران 11 و هتل مروارید ـ که از ساخته‌های مرضیه برومند هستند ـ روی آنتن رفت که با استقبال بسیار خوبی مواجه شد. همه از این پخش‌ها راضی هستند، اما در صورتی که این پخش مجددها در یک نظم و چارچوب معین و قابل قبولی ارائه شوند. این باکس ویژه‌، انصافا از همه جهات ویژگی‌های لازم را برای این پخش مجددها دارد و همین نکته هم دلیل استقبال خیلی از مردم از این سریال‌هاست.

چند روزی است پخش مجدد سریال روز رفتن ـ که جزو سریال‌هایی با پرداخت خوب است ـ به پایان رسیده و جای خود را به سریال پای پیاده داده است. سریالی مهجورتر و ناشناخته‌تر که به نسبت دیگر آثار، توجه کمتری به آن شد. اما پخش مجدد آن می‌تواند فرصت خوبی برای توجه بیشتر به آن باشد. سریال در 24 قسمت 45 دقیقه‌ای تهیه شده است. این مجموعه تلویزیونی داستان 2 جوان به نام امیر و داوود است که برای یافتن و حل ماجرایی عازم تهران شده که در بدو ورود کیف‌ قاپ‌ها وسایل آنها را می‌دزدند و آنان بناچار مشغول به کار می‌شوند و این اتفاق منجربه آشنایی آنها با افرادی از طبقات مختلف جامعه که در شرایط متفاوتی هستند شده که دید آنها را نسبت به زندگی تغییر داده و باعث ورود ناخواسته آنها به مرحله دیگری از زندگی می‌شود.

تم جستجو دستمایه ساخت بسیاری از آثار سینمایی و تلویزیونی شده و همواره جزو الگوهایی است که امتحان خودشان را در جذب مخاطب پس داده‌اند و به صورت بالقوه مخاطب‌پسند هستند. این سریال نیز با محوریت جستجو و کشف هویت و ریشه تولید شده و کنار خط اصلی داستانی‌اش به معضلات نوجوانان و جوانان می‌پردازد و دوربینش را به واسطه این خط داستانی به دل اجتماع و مردم می‌فرستد؛ نکته‌ای که متاسفانه در بسیاری از آثار تلویزیونی و سینمایی ما نادیده گرفته می‌شود و مخاطب از ابتدا تا انتهای اثر همه رویدادها و وقایع داستانی را داخل یک خانه یا آپارتمان می‌بیند؛ هرچند این به خودی خود یک نقص به حساب نمی‌آید، اما تکرار و تعدد این موارد از کیفیت آثار کاسته و به مرور زمان باعث کاهش تماشاگر نیز می‌شوند. اما سریال‌هایی از این نوع که جسارت بیشتری در بیرون فرستادن دوربین از چهاردیواری‌ها دارند اگر دچار نقص‌های فراوانی هم باشند، اما شهامت و جسارتشان ستودنی و قابل احترام است.

سریال، ریتم آرامی دارد و تمایلی ندارد به‌حوزه آثار پر زد و خورد از نظر دراماتیک وارد شود. این مساله به ایرانی‌تر شدن فضا و قصه کمک شایانی کرده، اما به هرحال کمی از جذابیت‌های اثر کاسته است. این فضا و کشمکش‌های ساده و آرام و البته ریتم کند طبیعی است بسیاری از تماشاگران را خسته کند. اما به هرحال تماشاگران بسیاری هم وجود دارند که نوع نگاه و سلیقه‌شان بیشتر به سمت چنین آثاری است که داستانشان را اینچنین بدون هیجان و کشمکش‌های پررنگ تعریف می‌کنند.

درضمن سریال فقط به استفاده از بازیگران نامدار بسنده نکرده و سعی کرده است در نقش‌های اصلی‌اش از بازیگرهای ناشناخته و کم‌تجربه‌تری استفاده کند. این مساله بازهم مثل موضوع قبلی معایب و محاسن خودش را دارد. هم جذابیت و پتانسیل جدیدی را وارد اثر می‌کرده و تماشاگر را کنجکاو به پیگیری و شناخت بیشتر از این بازیگرها و نتیجه کارشان می‌کند و هم کسانی را که بیشتر به دیدن بازیگران مشهور و نامدارتری تمایل دارند پس می‌زند و از دیدن ادامه اثر منصرف می‌کند. اما همین که کارگردان جسارت این کار را در مدیومی مثل تلویزیون داشته باز هم جای تقدیر دارد. قطعا نگاهی اینچنینی در این عرصه به بروز و معرفی بازیگران با استعداد اما گمنام کمک فراوانی می‌کند و باعث می‌شود نسل جدید به صورتی منطقی و با تجربه اندوزی گام به گام وارد این حوزه شوند.

گفتنی‌ است کارگردانی این سریال را اصغر توسلی به عهده داشته و آرش قادری نیز در مقام نویسنده در آن حضور داشته است. محمد کاسبی، مهین شهابی، اکرم محمدی، شهره سلطانی، عنایت بخشی، کامران تفتی و حامد کمیلی نیز جزو بازیگران این سریال به شمار می‌آیند. نکته جالبی که در اسامی بازیگران وجود دارد این است که بجز بازیگران صاحب‌نام و پیشکسوت و نیز 2 بازیگر اصلی و جوان فیلم، نام‌هایی چون کامران تفتی و حامد کمیلی پس از این سریال به شهرت و محبوبیت رسیدند و پیش از این کمتر از آنها به عنوان بازیگران باتجربه و صاحب‌نام یاد می‌شد. هر دوی آنها اکنون جزو بازیگران پرکار و مشهور سینما و تلویزیون به حساب می‌آیند.