اختلال خواب در کودکان

-کودکانی که به رختخواب نمی‌روند و ترجیح می‌دهند بازی کنند یا این‌که تلویزیون تماشا کنند.

-کودکانی که نیمه‌شب از خواب برمی‌خیزند که در این مورد، گاهی خواب بدون آرامش کودک علامت یک مشکل جسمی یا عاطفی است.

-کودکانی که دچار وحشت‌های شبانه می‌شوند، در این حالت کودکان جیغ می‌زنند یا هق‌هق می‌کنند یا به این سو و آن سو می‌روند.

-کودکانی که دچار کابوس می‌شوند. آنچه در مورد کابوس شبانه کودکان مهم است این‌که کودکان مضطرب، نگران یا کودکانی که احساس ناامنی می‌کنند، بیشتر کابوس می‌بینند.

-کودکانی که می‌خواهند در کنار برادر و خواهرهایشان بخوابند که این حالت ممکن است سریعا به صورت یک عادت درآید و نباید ترغیب شود.

- کودکانی که دوست دارند با والدینشان بخوابند.

درباره اختلال اخیر (تمایل خوابیدن کودکان در بستر والدین) می‌توان گفت اغلب کودکان دوست دارند در کنار والدین‌شان بخوابند. بعضی از والدین هرگز به کودکان خود اجازه نمی‌دهند که آنان وارد رختخوابشان شوند، برعکس برخی از والدین کودکان خود را هنگام شب با خود به بستر می‌برند یا به کودک اجازه می‌دهند که در رختخواب با آنها به خواب برود ، سپس به آرامی کودک را به رختخوابش برمی‌گردانند.

دسته‌ای دیگر از والدین هم همیشه عادت کرد‌ه‌اند که با کودک خود در یک رختخواب بخوابند، شاید یکی از دلایل کار والدین این باشد که کودکان را با خودشان به رختخواب می‌برند تا از آن به عنوان راهی ساده ولی ناگفته برای خودداری از داشتن رابطه جنسی با همسرشان استفاده کنند که این راه‌حل بسیار ناسالم است.

به هر حال بهترین کار این است که به غیر از موارد خاصی همچون بیماری کودک، اجازه ندهیم کودکان بستر والدین‌شان را بستر خودشان بدانند. برای درمان بی‌خوابی در کودکان سالم استفاده از فنون و روش‌های رفتاری موثرتر و مفیدتر است. طی روز سعی کنید ترس‌ها و نگرانی‌های کودک را پیدا کنید و آنها را از بین ببرید. همچنین سعی کنید علت دیدن کابوس را با توجه به پیشامدهای روز ریشه‌یابی کنید.