دقت کنید و لذت ببرید

این تکه زمین که در نگاه اول متروکه به نظر می‌رسد در همین تهران بزرگ خودمان، در حاشیه بزرگراه اشرفی اصفهانی جا خوش کرده اما در عوض خمیازه کشیدن‌ها، بی‌حوصلگی‌ها و سکوتی که در روزهای غیرتعطیل هفته بر پیکر آن حکمفرماست، در روزهای پایانی هفته رفت و آمدهای خوشایندی را تجربه می‌کند که نشان از محبوبیت این تکه زمین خاکی نزد گردشگران و کسانی دارد که هوس پرواز به دلشان می‌افتد و برنامه یک تفریح نیمروزه در این گوشه از شهر را می‌چینند.‌ بله، به چشم‌هایتان شک نکنید چون درست خواندید؛ هوس پرواز... اینجا جایی است که یکی از آرزوهای دیرینه بشر یعنی پرواز، لباس واقعیت می‌پوشد آن هم به کمک یک وسیله ساخته دست آدمیزاد به نام پاراگلایدر.‌

شاید شما هم مشتاق شده‌اید که بدانید در حاشیه بزرگراه اشرفی اصفهانی برای گردشگران چه آشی بار گذاشته‌اند و در پایان هر هفته آنجا چه خبر می‌شود؛ بویژه آخر هفته‌هایی که آسمان سرناسازگاری با زمین و گردشگران ندارد، باران و برف نمی‌بارد و خورشید به روی زمین لبخند می‌زند. آخر هفته‌ها این تکه زمین از هیاهوی گردشگران پر و خالی می‌شود. این گزارش شما را می‌برد به جایی که در روزهای عادی خاک از آن بلند می‌شود و در روزهای تعطیل آدم‌هایی که بال مصنوعی به خودشان بسته‌اند و برای چند دقیقه در لذت پرواز غرق می‌شوند.

کمتر کسی را سراغ داریم که شوق پرواز دلش را قلقلک ندهد و وسوسه‌اش نکند. از شما چه پنهان وقتی شستمان خبردار شد که در حاشیه یکی از بزرگراه‌های شهر درندشتمان، از سال‌ها پیش مکانی هست که بدون هیچ رنگ و لعابی توانسته گردشگران و علاقه‌مندان پرواز را به خود جذب کند، آنچنان دلخوش نشدیم به این‌که این مکان می‌تواند یک سوژه مناسب برای معرفی در نشریه چمدان باشد.

هرچه نباشد اسم پرواز انسان که به میان می‌آید، مبالغ هنگفت و وسایل و تجهیزات گران‌قیمت در ذهن شروع به رژه رفتن می‌کنند و پاراگلایدر سواری ورزش یا تفریحی گران‌قیمت قلمداد می‌شود که پرداخت هزینه‌های آن از عهده هرکسی برنمی‌آید.

اما چه خوب شد که به پیش‌زمینه‌های ذهنی‌مان مجال بروز بیش از حد ندادیم و به جای آن به حس کنجکاوی‌مان بها دادیم، راهی این گوشه از شهر شدیم تا به ما هم ثابت شود با کمی از سروته مخارج هفتگی زدن، می‌شود هزینه تفریحی به نام پاراگلایدر سواری را جفت و جور کرد، لذت پرواز را چشید و برای همیشه به خاطر بسپارد.

اگر در روزهای تعطیل گذرتان به این تکه زمین خاکی ‌در نزدیکی محله پونک، در منطقه‌ای موسوم به انبار نفت افتاد، مطمئن باشید چشمتان از دیدن آدم‌هایی که با شوق و ذوق، تجهیزات پرواز را روی دوش گرفته‌اند سیر نمی‌شود و آسمان بالای سرتان پر است از آنها که سوار بر پاراگلایدر به سوی زمین می‌آیند و گاهی روی پشت بام منازل اطراف یا حتی خودروهای پارک شده در حاشیه خیابان می‌نشینند.

حرفه‌ای‌های این رشته در اینجا، با نگاه هم قابل تشخیص هستند و بیشترشان بعد از فرود با دلخوری‌های ساختگی از این‌که نتوانسته‌اند در فلان نقطه‌ای که دلشان می‌خواسته و برایش نقشه کشیده ‌بودند فرود بیایند، شور و هیجانشان را با دیگران تقسیم می‌کنند.

اگر گذرتان به این بخش از شهر افتاد، کافی است سرتان را بالا بگیرید تا ببینید آسمان در آن قسمت، انگار پیراهنی پوشیده که دگمه‌های رنگی متحرک دارد؛ دگمه‌هایی که یک سمت زمین می‌آیند و یک مسافر روی آنها نشسته است.

شاید خیلی از گردشگرانی که برای اولین بار به اینجا می‌آیند هول برشان دارد از این‌که در محاسبات پاراگلایدر سواران اشتباهی رخ دهد و در حال فرود به آنها برخورد و پخش زمینشان کنند. اما تجربه چند ساعت ایستادن در این محوطه و تماشای شوق و ذوق پروازکننده‌ها به ما ثابت کرد پاراگلایدرسواران، حتی آنها که ناشی هستند و تازه کار به حساب می‌آیند، حساب و کتاب سرشان می‌شود و به تماشاچیان برخورد نمی‌کنند. مراقبینی هم هستند که با بی‌سیم آنها را راهنمایی می‌کنند و راه و چاه را نشانشان می‌دهند تا هم خودشان سلامت بمانند و هم به هیچ‌کس آسیب نرسانند.

از اینها که بگذریم می‌رسیم به این‌که این سوژه دقیقاً به درد همین نشریه می‌خورد و اتفاقا راست کار آنهایی است که هیجان‌طلبند، از ارتفاع نمی‌ترسند و برای روز تعطیل‌شان دنبال برنامه‌ای جالب می‌گردند. پایتان که به اینجا برسد اتومبیل‌هایی را می‌بینید که بیشترشان ساخت داخل کشور و صاحبانشان در حال اجاره کردن بال و سایر تجهیزات پرواز هستند و این خود دلیلی است بر این‌که پاراگلایدر سواری به امکانات مالی خاص نیاز ندارد.

هرچند ناگفته نماند که یک عده از گردشگران و دوستداران پرواز که از امکانات مالی بیشتر برخوردارند، تجهیزات شخصی پرواز دارند که تهیه آنها حدود 5 میلیون تومانی هزینه می‌طلبد، اما هنوز هم تأکید ما بر این است که با یک بودجه مختصر می‌توانید علاوه بر نیم روز گردشگری خاص میان زمین و آسمان، خاطره یک پرواز جانانه را تا سال‌های سال در ذهنتان حک کنید.

به محض این‌که تجهیزات لازم را اجاره کردید، یک خودروی شاسی بلند شما را چند کیلومتر بالاتر از جایی می‌برد که برای فرود در نظر گرفته‌اند و آن وقت است که حدود 700 متر از زمین فاصله می‌گیرید و فرصت دارید با بال مصنوعی در فضایی بین زمین و آسمان بپرید.

حتما توقع ندارید شمایی که تا به حال تجربه پاراگلایدر سواری نداشته‌اید و فقط خواب پرواز را دیده‌اید، با تجهیزات بین زمین و آسمان تنها بگذارند و با موانعی از جمله دکل‌های برق فشار قوی موجود سر راه و... کار دست خودتان بدهید؟! خیال‌تان راحت باشد، اینجا یک مربی (پایلوت) شما را که مسافر(پسنجر) محسوب می‌شوید تا فرود صحیح و سالم همراهی می‌کند. پس هزینه‌ای که می‌پردازید بابت اجاره وسایل و فرود امن و امان همراه با مربی است.

دنیا را چه دیدید شاید از این پرواز یا حتی این گزارش خوشتان آمد و گردش نیمروزه‌ای خاص یا خواندن این مطلب باعث شد حساب و کتاب کنید، پول تو جیبی‌ یا پس‌اندازتان را یک کاسه کنید، دلتان را به دریا بزنید و هزینه حداقل 40 ساعت آموزش پرواز را بدهید. پس از آن هم تجهیزات پرواز بخرید و هر هفته در روزهای تعطیل به حاشیه اتوبان اشرفی‌اصفهانی بیایید؛ به جایی که حتی مسافران عبوری هم با دیدن آن همه پاراگلایدر رنگارنگ بین زمین و آسمان، ذوق زده شده، چند دقیقه‌ای دست بالای چشم می‌گذارند و به آسمانی با آن همه دکمه رنگی خیره می‌شوند.