پیکر چاک‌چاک حسین(ع)

سکوتی مرگبار در بیابان کربلا حکمفرما شده است، سکوتی سرد و سهمگین، سکوتی که پس از یورش گرگان گرسنه که پیکر حسین را پاره‌پاره کردند نهیب خود را بر جای گذاشت، زمین در حیرت و شگفتی است، شرمنده باشد از این که حجت خدا را در زیر تازیانه‌های سوزناک آفتاب بر دامان خود دارد یا افتخار کند میراث رسول خدا و پاره تن پیامبر (ص) را در خود به ودیعه دارد. این پیکرهای پاک و مطهر یاران حسین‌اند که در روز عاشورا چون تیری از چله کمان گریختند و برای یاری امام به سوی او شتافتند و پای رکابش جان دادند.

3 روز است که زمین بوی خون دارد و خورشید در دامان زمین نهفته است. 3 روز است آتشی سرخ بر زمین کربلا سایه دارد. نسیم تنها مونس زخم یاران خورشید شده است.

پیکر حسین در گودالی قرار دارد که خون آن را مکیده است، کنار 4 برادر رشید پسران حضرت ام‌البنین، و حالا قرار است بنی‌اسد بیایند برای تدفین این نعش‌های مانده بر روی زمین. ولی باید منتظر ماند تا یادگار پدر، سیدالساجدین بیاید برای «تجهیز و تدفین» به ما گفته‌اند شهید کفن‌ نمی‌خواهد، آری! شهید کفن نمی‌خواهد وقتی لباسی در بدن دارد! و حرامیان حتی کهنه پیراهن حسین را با خود به یغما بردند.

امام می‌آید در قتلگاه کنار همین اجساد پاره پاره که زیر سم اسبان سرکش ماند، کنار همین پیکرهای پاک، کنار پیکر پدر، کنار همین پیکرهای سر جدا، در غربت و تنهایی، دل‌ریشی و پریشانی. امام سجاد می‌آید برای دفن پیکر پدر، همین جا که یزیدیان صدای هلهله و شادی سر دادند و در برابر چشمان زینب، حجت خدا را سر بریدند...

محمد خامه‌یار / جام‌جم