یک ماجرای عجیب در‌بلندی‌های‌ توچال

این ورزشکار متهور که بشدت از بی‌توجهی فدراسیون اتومبیلرانی و موتورسواری به این رشته گلایه دارد، معتقد است که در کشور ما فوتبال تنها رشته‌ای است که در کانون توجه قرار دارد و بیشتر رشته‌های انفرادی به شکلی تاسفبار مورد بی‌مهری قرار گرفته‌اند.

بازلان در توصیف یکی از حوادث به‌یاد ماندنی زندگی خود می‌گوید: ماجرایی که برایتان تعریف می‌کنم خود دلیلی بر اثبات ادعای من است: چند سال پیش در اواخر پاییز همراه چند نفر از دوستانم با موتور به قله توچال رفتیم. نزدیک غروب بود که ما به ایستگاه 7 تله‌کابین رسیدیم و متوجه شدیم در هوایی که بشدت سرد بود 3 نفردر پناهگاه نشسته و در آستانه یخ زدن بودند.

آنها وقتی ما را دیدند حسابی ذوق‌زده شدند و در پاسخ به سوال ما که چرا تا این ساعت و در شرایطی که هتل توچال تعطیل است اینجا مانده‌اید، گفتند ما ظهر با تله‌کابین بالا آمدیم، اما از این که به خاطر ماه مبارک رمضان تله‌کابین زودتر تعطیل می‌شود، اطلاعی نداشتیم و وقتی دیدیم که دیگر هیچ کابینی بالا نیامد متوجه شدیم که اینجا گیر افتاده‌ایم.

به هر حال من و دوستانم به آنها گفتیم که ما می‌توانیم شما را به پایین کوه ببریم که این پیشنهاد با استقبال بسیار خوبی مواجه شد. وقتی به کلک‌چال رسیدیم و آن سه نفر قصد پیاده شدن داشتند به ما گفتند: هیچ وقت فکر نمی‌کردیم که سیستم ورزش کشور ما اینقدر پیشرفت کرده باشد که با مستقر کردن موتورسواران امدادگر در ارتفاعات کوهستان به یاری در راه ماندگان بشتابند! و تازه آنجا بود که ما متوجه شدیم آنها در اوج خوش‌بینی فکر کرده بودند که ما موتورسواران امداد و نجات کوهستان هستیم، اما وقتی اصل جریان را فهمیدند از شدت خوشحالی اشک در چشم‌هایشان حلقه زد و یکی از آنها گفت حالا متوجه شدیم که حضور شما در آن ساعت در ایستگاه 7 فقط لطف خدا بود، چرا که ما 3 نفر قطعا تا پیش از طلوع آفتاب یخ می‌زدیم و می‌مردیم.