مرمت تخت جمشید با ابزار جدید

محمدحسن طالبیان با بیان این مطلب، اظهار داشت: در سال 1387 طی تفاهم‌نامه‌ای با دانشگاه «بولونیا»ی ایتالیا برنامه تحقیقاتی چند منظوره‌ای به طور مشترک آغاز شد که به موجب آن مقرر شد این همکاری به‌ صورت چند رشته‌ای در باستان‌شناسی، مرمت و تحقیقات مرتبط صورت پذیرد.

استمرار تبادل اطلاعات و بهره‌گیری از اساتید برجسته خارجی و داخلی و برگزاری کارگاه‌های نظری و عملی در سایت تخت جمشید باعث شد امروز شاهد به نتیجه رسیدن این پروژه و آموزش کارشناسان سایت با روش جدید و روزآمد باشیم.

وی تصریح کرد: در بخش مرمت، طی آزمایش‌های مختلف با مستندنگاری و پایش دقیق و بررسی و تحلیل نتایج آن ترکیب جدیدی بر پایه «آهک» به دست آمد که ضمن همخوانی با سنگ‌های به کار رفته در تخت جمشید بر دوام و مقاومت این اثر تاثیرگذار خواهد بود، ضمن این که به لحاظ زیبایی‌شناسی و همچنین رعایت اصول مرمت از کیفیت قابل توجهی برخوردار است.

طالبیان با اشاره به این که برای مرمت توده‌های مختلف و سازه‌های متنوع سنگ به لحاظ ساختاری و آسیب‌های گوناگون ترکیبات، ابزار و روش‌های متفاوتی استفاده می‌شود، گفت: طی یک فرایند پژوهشی کارگروه تحقیقاتی به این نتیجه رسید که برای ریزترک‌ها، شکاف‌های بزرگ‌تر، محل اتصال قطعات و تثبیت سطوح سنگی و همچنین برای مقاوم‌سازی قطعات فشاری و کششی راه‌های متفاوتی وجود دارد که همه آن‌ها را نمی‌توان با یک نوع ملات، متد و ابزار یکسان مرمت کرد؛ چرا که ممکن است این امر نتواند آن‌طور که باید و شاید مفید واقع شود.

ملات‌های گوناگونی با درصدهای مختلف و خواص متفاوت آزمایش شده تا بعد از ارزیابی نهایی میدانی به همراه نمونه‌هایی از ابزار گوناگون که از ایتالیا به تخت جمشید ارسال شده به‌ کار گرفته شود.

وی افزود: البته در این بین با بهره‌گیری از دستگاه «تمیزکننده لیزری» برای پاک کردن لایه‌های رسوبی تست‌های موفقی انجام شده که برای حفاظت از سنگ بسیار موثر است.

کاری علمی با استفاده از جدیدترین متدها و تکنولوژی روز دنیا با دانش متخصصان جهانی و داخلی به همراه تجربه استادکاران سنگ این امر را میسر کرده است.

مدیرعلمی پایگاه پارسه پاسارگاد گفت: بدون شک این روش علمی که از منظر بسیاری از کارشناسان و اهالی فن یکی از مدرترین فعالیت‌های استحکام‌بخشی و مرمت سازه‌های سنگی است می‌تواند به‌سرعت در کشور توسعه یابد؛ موضوعی مهم که فعالان مرمت بناهای تاریخی آن را نیاز کنونی حفاظت از سایت‌های تاریخی و ارزشمند سنگی می‌دانند.(میراث آریا)