فرسنگ به فرسنگ

فرسنگ به فرسنگ علی ماند و علی

ای مرگ به نیرنگ، علی ماند و علی

در عرصه لاف، کوفیان سردارند

در معرکه جنگ، علی ماند و علی

سنگین شد کوهِ رنج بر دوش علی

در چاه افتاد آهِ خاموش علی

ـ دنیا باشد برای اهلش، باشد

ای مرگ! بیا، بیا در آغوش علی

چشمت هنگامه کمانداران است

زلفت شب ‌نامه گرفتاران است

مردم بی تو گله بی‌چوپانند

دنیا بی تو مرتعِ بی‌باران است

ای رنگِ تو آمیخته با بوی خدا

وی دستِ تو ترجمانِ بازوی خدا !

رحم آر به بی‌وزنی مُشتی پرِ کاه

ای چشمِ تو شاهینِ ترازوی خدا

مجموعه ابرهای بی ‌باران است

بر رشته‌ای از محال آویزان است

مِن بعدِ غروب آفتاب ِ تو، زمین

سنگی ‌ست که در مدار سرگردان است

در شور و شرِ حجاز تنهاست علی

در نیمه شبِ نماز تنهاست علی

ما نیز نمی‌‌فهمیم اندوهش را

با این‌همه شیعه؛ باز تنهاست علی