یکی شدن دستگاه‌های مصرفی و تولیدی

شاید این تعریف، سر دستی‌ترین و ساده‌ترین تعریفی باشد که می‌توان از مفاهیم بالا استخراج کرد، اما فناوری در حوزه مصرف‌کننده به‌طور مستقیم متوجه شخص است، در حالی که نرم‌افزارهای تجاری شرکت‌های بزرگ و پیچیده با روندهای مختلف و ارتباطات عجیب را هدف می‌گیرد. همه‌ما موبایل‌های نسل اول را به یاد داریم که چه رابط‌های کاربری داشتند (آیکون‌های کوچک و قابلیت‌هایی که به‌اندازه کمی نیازها را برآورده مِی کرد.) وب2 و موبایل باعث شدند مساله استفاده و رابط کاربری به امر مهمی تبدیل شود و مثلا خرید از یک‌ وب‌سایت با یک کلیک ساده انجام شود. انقلاب استفاده از فناوری در راه است اما جایگزین کردن فناوری فعلی در سازمان‌ها که با فناوری قدیمی‌تری مشغول کار هستند، نیازمند انرژی بسیاری است.

این سیستم‌های حساس زیرساخت هزاران نفری هستند که در آنجا کار می‌کنند و برای این‌که کار خود را انجام دهند، به آن نیاز دارند. بیشتر نرم‌افزارهای مصرف‌گرا چند کار کوچک را به خوبی انجام می‌دهند، حالا چه نرم‌افزار موبایل باشند، چه یک وب‌سایت با دیدگاه وب 2. آیپد یک دستگاه انقلابی بود و باعث شد ردیفی از رقبا یکی پس از دیگری وارد بازاری شوند که می‌توان عنوان «مصرف گرایی در سازمان» را به آن اطلاق کرد.

اپل که طراحی صنعتی فوق العاده‌ای دارد و استفاده از دستگاه‌هایش آسان، مطمئن و بهینه است، توانست در زمان ویندوز ویستا، که بعد از اکس‌پی نتوانست انتظارات را برآورده کند، طراحی جدیدی از سیستم‌های عامل ارائه دهد. هر چند که اپل هیچ وقت به دنبال مشتری سازمانی و پیچیدگی‌ها و محدودیت‌های خدمت‌رسانی به این دسته از مشتریان نبوده است اما بازاری رسیده و آماده برای این محصولات وجود دارد.

شرط سازمانی بودن یک فناوری، دوام در استفاده آنها و قابلیت همخوانی با مجموعه نیازهای آن سازمان با قیمتی منطقی است. به این ترتیب، بررسی محصولات یکی از مهم‌ترین بخش‌های خرید آن محصول است تا قابلیت‌های آن محصول بتواند تمام نیازهای سازمان را برطرف کند.

بی‌شک اینترنت پرسرعت، نرم‌افزار سرویسی (SaaS)، میزبانی ابری، ارتباط بهتر موبایل‌ها و انتقال به فروش آنلاین تاثیر مهمی در همه جنبه‌های زندگی خصوصی و کاری گذاشته است. با این وجود، مدیریت افراد در یک سازمان با مدیریت آنها در یک شغل کوچک که به دنیای بیرون وابسته است و مرز سود و ضرر باریکی دارد، متفاوت است. در سازمان‌های بزرگ تا زمانی که فرد درون آن نباشد،‌هیچ گاه متوجه نخواهد شد که این سازمان چطور با دنیای بیرون در تماس است. سلسله مراتب شغلی زیاد، تخصیص بودجه، اهدافی که از بالا تعیین می‌شوند، مشکلاتی که در پایین وجود دارند و نبرد قدرت می‌تواند باعث از دست رفتن ارتباط با دنیای بیرون شود.

تفاوت میان تولید اطلاعات، مصرف و انتشار آن می‌تواند برای هر کس که تولیدکننده آن است و بعد اعتبار تولید آن را به شخص دیگری می‌دهد، خطرناک باشد. امروزه مسابقه‌ای کمابیش تسلیحاتی در دنیای مجازی هر فرد وجود دارد تا در اوقاتی که می‌تواند، اینترنت را جستجو کند و خرده اطلاعاتی که از این سو و آن سو بدست می‌آورد را برای افراد موجود در شبکه‌اش به اشتراک بگذارد تا اعتبار بدست بیاورد.

در سازمان‌ها، بزرگ‌ترین عامل بازدارنده، خلاقیت است. شاید همین عامل باعث موارد بالا باشد، چرا که فرد قادر به پیاده‌سازی ایده‌های خلاقانه خود در همایش‌های داخلی و آنلاین نیست. کمابیش این علت باعث می‌شود که شرکت‌هایی مثل اپل، بدون این‌که بخواهند وارد بازار سازمانی شوند چرا که رابط کاربری مناسب (و البته فردگرای آنها) می‌تواند تک تک افراد درون یک سازمان را تسخیر کند.

محمدرضا قربانی