نیت صد ساله

در کوتاه‌مدت، سود سرشار مالی است که کمپانی‌های مختلف را به راهی که در پیش گرفته‌اند امیدوار می‌کند و در دراز مدت هم محتوای این آثار است که ذهن مخاطبانش را برای پذیرش آثار بعدی آماده می‌کند. در دنیای امروز کار رسانه اساسا از کودک آغاز می‌شود. وقتی بتوان کودکان یک جامعه را به یک محصول فرهنگی با رویکردهای خاص «عادت» داد بعدها هم می‌توان با استفاده از همان گونه آثار، بر زندگی، تصمیم‌گیری و سرنوشت آنها تاثیر گذاشت. با توجه به این نکته مهم است که شاید تلویزیون تلاش کرده شبکه‌ای را با نام کودک و نوجوان راه‌اندازی کند و از آن مهم‌تر این که کوشیده بیشتر آثارش محصول گروه‌های فیلمسازی و برنامه‌سازی داخل کشور باشد.

ساخت این همه برنامه ترکیبی زنده و غیرزنده، مسابقه‌ها و انیمیشن‌های گوناگون نشان‌دهنده این مهم است که مسوولان اهمیت موضوع را دریافته‌اند اما حقیقت این است که «حجم کارهای انجام شده» در مقابل «کارهای انجام نشده» ناچیز است. فقط با نگاهی به شبکه‌های خارجی که در این زمینه فعالیت می‌کنند می‌توان به این نکته پی برد که باید یک بسیج همگانی در عرصه تولید آثار فرهنگی در این حوزه صورت بگیرد. نیازسنجی، توجه به سلیقه مخاطب، استفاده از تکنولوژی روز و تجارب دیگران می‌تواند ما را در رسیدن به هدفمان بسیار کمک کند.

متاسفانه در سینمای ما هم، کار قابل اشاره و مستمری که بشود به آن اعتنا کرد صورت نمی‌گیرد. همین نحوه برگزاری جشنواره کودک، میزان و کیفیت فیلم‌هایی که در آن نمایش داده می‌شود، به اضافه اکران پردردسر فیلم‌های کودکان در سینماهای کشور، خودبه‌خود جایگاه این نوع سینما را در بین منتقدان، مردم و به خصوص مسوولان فرهنگی کشور آشکار می‌سازد.

به نظر می‌رسد اگر بخواهیم نقشه راهی در زمینه تعالی آثار کودک تدارک ببینیم می‌توان به این گفته امیرکبیر اقتدا کرد که «اگر نیت یکساله دارید، برنج بکارید. اگر نیت 10 ساله دارید درخت غرس کنید و اگر نیت صد ساله دارید آدم تربیت کنید» و سینما و تلویزیون این قابلیت و توانمندی را دارد که برای جامعه ما آدم تربیت کند. خصوصا اگر این نگاه از ابتدا به میزان و کیفیت آثار کودک و نوجوان وجود داشته باشد.