جای خالی «روز تلویزیون» در تقویم

«تلویزیون» به لحاظ اندازه مخاطب و نیز میزان نفوذ رسانه تقریبا بی‌رقیب‌ترین رسانه تصویری در کشور است اما برخلاف سینما که در تقویم کشور «روزی» را به نام خود دارد، «تلویزیون» ما از این «توجه» بی‌نصیب مانده است. خصوصا که تلویزیون این قابلیت را دارد که علاوه بر تعامل با مخاطب نقاط مثبت، منفی و چالش‌های پیش رویش را با مخاطبانش بی‌واسطه در میان نهد و اسباب بهبود کیفی محصولاتش را فراهم آورد. وقتی که آثار مختلف این رسانه حتی در ساعاتی که مخاطب کمتری دارد، رصد می‌شود، نقد می‌شود و اتفاقا در رسانه‌های مختلف مکتوب و غیرمکتوب به انحای گوناگون منعکس می‌شود، معلوم می‌شود که این رسانه برخلاف نظر بعضی، همچنان مهم‌ترین، تاثیرگذارترین و بانفوذترین رسانه کشور است که می‌تواند نگاه‌ها را به سوی خود معطوف کند. با این وجود عجیب است که این رسانه یک روز بخصوص و مستقل برای خودش در تقویم سالانه کشور ندارد.

اختصاص یک روز به نام تلویزیون در تقویم کشور علاوه بر این‌که نشانه اهمیت این رسانه است باعث می‌شود نگاه‌ها به خود این «رسانه» جلب شود و احیانا کمترین خاصیتش این است که زمینه‌ای را فراهم می‌آورد که برنامه‌های گوناگون آن بیشتر بررسی شوند، برنامه‌سازان موفق بیشتر معرفی شوند و در کنار ارائه نظرات مخاطبان و کارشناسان، صحبت‌های مدیران و مسوولان تلویزیون هم درباره اهداف پیش رو، سختی‌ها و کم‌داشت‌ها و البته نقاط قوت بازگو شود.استفاده درست از امکانات موجود می تواند واقعیات رسانه ای مثل تلویزیون را بهتر باز تاب دهد و ثبت یک روز در تقویم کشور شاید یکی از این فرصت ها باشد.

به جز این تلویزیون می‌تواند تعامل سازنده‌ای با نویسندگانی که در حوزه‌های مختلف رسانه‌های مکتوب قلم می‌زنند، برقرار کند. برگزاری جشنواره‌ای با موضوع آثار منتقدان و خبرنگارانی که در حوزه رادیو و تلویزیون در نشریات مختلف قلم می‌زنند می‌تواند مقدمه‌ای برای تقریب بیش از پیش صداوسیما با نویسندگان و منتقدان صداوسیما در روزنامه‌ها، خبرگزاری‌ها و سایت‌های گوناگون باشد.