حرف زدن جوانان با والدین

اولین نکته در فراهم کردن شرایط گفت‌وگو با والدین این است که پیش‌فرض‌هایتان را تغییر دهید. شاید بعضی از تصورات ما درباره والدین واقعا اشتباه باشند. اگر با این پیش‌فرض وارد گفت‌وگو شوید که پدر و مادر به هیچ وجه نمی‌توانند حرف شما را بفهمند، به نتیجه‌ای نخواهید رسید. حالت تهاجمی گرفتن در گفت‌وگو هم آن را به نتیجه نخواهد رساند. در گفت‌وگو نباید به گونه‌ای رفتار کنیم که موجب واکنش طرف مقابل شود.

نکته بسیار مهم در آداب گفت‌وگو آن است که از پیش تصور نکنیم همه حق با ماست و سعی کنیم در هر صورت حرف خودمان را به کرسی بنشانیم. گفت‌وگو فضایی برای ارائه استدلال‌ها و دلایل است. باید برای حرف و خواسته‌ای که مطرح می‌کنیم استدلال منطقی داشته باشیم و اگر استدلال‌های پدر و مادر منطقی‌تر بود، بدون هیچ گونه مقاومتی آنها را بپذیریم.

در طرح خواسته‌هایتان این قضیه مهم را در نظر بگیرید که لازم نیست انسان همه چیز را خودش تجربه کند. پدر و مادر از شما تجربه بیشتری دارند و حاضرند این تجربه را بی‌هیچ چشمداشتی در اختیارتان بگذارند.

اما مساله‌ای که در شکل این‌چنینی روابط خانوادگی اهمیت تعیین‌کننده دارد آن است که فراموش نکنیم‌ طرف مقابل گفت‌وگو پدر و مادر ما هستند. گفت‌وگو فضایی برای مجادله و قدرت‌نمایی نیست. گفت‌وگوی آرمانی با هدف مفاهمه شکل می‌گیرد. به این مساله اساسی توجه کنیم که رعایت ادب و احترام در گفت‌وگو یک پیش‌شرط حیاتی است. این مساله بویژه در شرایط گفت‌وگو با والدین اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

گفت‌وگو در خانواده نباید سبب شود حرمت پدر و مادر را زیر پا بگذاریم. وارد شدن به هر گفت‌وگویی با پدر و مادر باید همراه با رعایت حداکثر ادب و احترام نسبت به پدر و مادر‌باشد. هیچ منافاتی ندارد که با نظر کسی مخالف باشید و احترام او را هم حفظ کنید. پس در گفت‌وگو با پدر یا مادر، صحبت‌های آنها را قطع نکنید رفتار یا حرکتی نکنید، که گمان کنند شما در حال مسخره کردن آنها هستید، کلمات سبک به‌کار نبرید و صدایتان را بلند نکنید.