شب امتحان

این طور که پیداست کار تصویربرداری تا حدود 20 روز دیگر ادامه دارد. اگر پای صحبت دست‌اندرکاران سریال‌های مناسبتی سال گذشته بنشینید همه خاطرات تلخ و شیرینی از تولید این گونه آثار دارند. اغلب آنها در شرایطی که آنتن پخش منتظر سریالشان بوده شبانه‌روزی و مستمر کار کرده‌اند. طبیعی است که در این شرایط محصول نهایی، کار ایده‌آلی نبوده است. وقتی همه حکم به شتاب بیشتر می‌دهند بازیگر نمی‌تواند بازی همیشگی‌اش را ارائه کند.

فیلمنامه‌نویس نمی‌تواند سر فرصت متن دلخواهش را بنویسد. بقیه عوامل هم همه تلاششان را می‌کنند که هر جور شده سریال را به آنتن برسانند. در این شرایط به پایان رساندن کار، اصل شمرده می‌شود و چگونه ساختن و چه ساختن در حاشیه قرار می‌گیرد.

جالب است بدانید برخی از بازیگران سریال‌های مناسبتی سال‌های گذشته در روزهای آخر تولید زیر همین فشار، کارشان به دکتر و سرم و بیمارستان هم کشیده شده است.

تمام این مشکلات با یک برنامه‌ریزی ساده قابل حل است. این که یک ماه از سال، ماه رمضان نام گرفته و در آن یک ماه تلویزیون نیاز به سریال‌های مختلف شبانه دارد مساله پیچیده‌ای نیست. اگر فیلمنامه 2 ماه زودتر نوشته شود، اگر کارگردان‌ها سریالشان را 2 ماه زودتر کلید بزنند و... مسلما تهیه سریال هم 2 ماه زودتر به پایان می‌رسد.

تهیه‌کنندگان عادت کرده‌اند کار تصویربرداری را تا دقیقه 90 و روزهای آخر ادامه دهند. ماه رمضان برای برخی کارگردان‌های ما حکم شب‌های امتحان را دارد. آنها در طول سال، نصفه و نیمه کار می‌کنند و ماه رمضان که می‌رسد تازه یادشان می‌افتد باید سریال را تحویل آنتن تلویزیون دهند. معاونت سیما می‌تواند آیین‌نامه‌ای را تدوین و بر مبنای آن ضبط سریال در ماه مبارک رمضان را ممنوع اعلام کند. به این ترتیب دست‌اندرکاران مجموعه‌ها مجبور می‌شوند هر طور شده کارشان را تا پیش از آغاز ماه رمضان تصویربرداری کنند.