شیر بی‌یارانه و ارزان که دید؟

وقتی هم که در برود، در رفته است دیگر. بی‌گمان، همچو تیری دان که جست آن از کمان ...!

از قرار معلوم، افزایش نرخ پایه خرید شیر خام به 520 تومان موجب شده تا برخی هشدارهای قبلی دست‌اندرکاران بخش تولید در زمینه کاهش مصرف و تولید شیر و فرآورده‌های لبنی، تا حدودی محقق شود و بشود هر آنچه نباید بشود. رئیس اتحادیه تعاونی‌های لبنی کشور با اشاره به تأثیرات قطع یارانه شیر گفته است: «این شرایط موجب کاهش 30 تا 40 درصدی تولید و مصرف شیر در کشور شده است».

شیر بی‌یارانه و ارزان که دید؟/ این چنین شیری خدا هم نافرید

البته مشکل شیر و مسائل مربوط به تولید و مصرف آن، یک موضوع علی‌حده مختص و مربوط به زمان ما و این مقطع حساس کنونی نیست؛ بلکه در ازمنه قدیم نیز سابقه داشته است. چنان که در پرونده مربوط به«گاو حسن» که در راستای توجه به صادرات غیرنفتی و با وجود بدهکاری‌های دولت هند به ایران، در یک اقدام انسانی، گاوش را می‌برند هندوستان؛ در توصیف و ترسیم تیپولوژی و کیفیت این گاو می‌بینیم که متاسفانه «نه شیر داره، نه جایگاه ارائه شیر». فلذا چندان مصرف داخلی نداشته و این گاو ناکارآمد به هندوستان صادر می‌شود. مصرف گاو هم که در هند بنا به دلایلی بالاست.

بسته پیشنهادی: یادداشت بفرمایید این راهکارها را:

1ـ توزیع قرص شیر: چنانچه به هیچ قیمتی نمی‌شود قیمت شیر را پایین کشید، می‌توان بالضروره، عصاره آن را به شکل قرص یا کپسول در اختیار مصرف‌کنندگان محترم قرار داد.

2ـ ایجاد گشت شیر: چون ممکن است عده‌ای باشند که به اهمیت و ضرورت مصرف شیر پی نبرده یا غفلتا در مصرف آن تساهل و تسامح به خرج دهند؛ عده‌ای مامور شوند ببینند دهان کی بوی شیر می‌دهد، دهان کی نمی‌دهد.

3ـ دادن شیرانه: اگر قطع یارانه از شیر ضرورت دارد ـ که قطعا داشته ـ به جای آن یک چیز دیگری که کمک حال خرندگان و خورندگان شیر باشد، در نظر گرفته شود. یک چیزی تحت عنوان مثلا «شیرانه...!»

5ـ خوردن مصرف‌کننده توسط شیر: اگر به زبان خوش، مصرف شیر بالا نرفت، استفاده از زبان خشک شاید موثر واقع شود. حداقل در مورد بچه‌ها که در سن رشد قرار دارند، می‌توان از این زبان بین‌المللی استفاده کرد. بین آنها چو بیندازیم که هر کس شیر نخورد، می‌دهیم شیر او را بخورد!