جمعیت در ایران

با توجه به این روند می‌توان قضاوت کرد نرخ رشد جمعیت که در دهه 1365 ـ 1355 با شتاب فزاینده‌ای همراه بوده بتدریج کاهش یافته و در حال حاضر روند کنترل‌شده‌ای را نشان می‌دهد.

جمعیت شهری کشور در سال 1385، معادل 68.5 درصد جمعیت کل کشور و برابر با 48 میلیون و 245 هزار نفر بوده است که در مقایسه با جمعیت شهری سال 1375، رشدی برابر با 2.7 درصد را در سال نشان می‌دهد.

جمعیت شهری کشور در سال 1365 معادل 54.3 درصد ، در سال1375 معادل 61.3 درصد و در سال 1385معادل 68.5 درصد جمعیت کل کشور بوده و در دو دهه 1385 ـ 1365 نرخ رشد سالا‌نه جمعیت شهری معادل 3درصد بوده است.

جمعیت روستایی کشور که در سال‌های 1365 و 1375 به ترتیب 45.7 درصد و 38.7 درصد جمعیت کل کشور بود، در سال 1385 به 31.5 درصد رسیده است.

متوسط بعد خانوار کل کشور در سال 1385 برابر با 4.03 نفر بوده که معادل 0.8نفر کمتر از بعد خانوار در سال 1375 است. این شاخص در سال 1375، 4.84 نفر بوده است.

در سال 1385 بعد خانوار روستایی 36/4 نفر و بعد خانوار شهری 3.89 نفر بوده است. بیشترین بعد خانوار در استان سیستان و بلوچستان معادل 5.12 نفر و کمترین آن در استان‌های گیلا‌ن و تهران معادل 3.59 نفر و 3.60 نفر بوده است.

جمعیت زیر 14 ساله کشور که در دهه 1365 ـ 1355 حدود نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می‌داد در سال 1385 ، 23.08درصد از جمعیت کشور را در برمی‌گیرد و از این لحاظ جامعه ایران بتدریج ویژگی دارا بودن جمعیت بسیار جوان را پشت سر می‌گذارد.

جمعیت فعال 10 ساله و بیشتر کل کشور در سال 1385 معادل 23 میلیون و 466 هزار نفر بوده که 87.25 درصد آنها شاغل هستند.

جمعیت فعال 10 ساله و بیشتر، در سال 1385 در مناطق شهری 15 میلیون و 929 هزار نفر بوده است که 18/88درصد آن را شاغلا‌ن و 11.82 درصد آن را بیکاران تشکیل می‌دادند.

در مناطق روستایی در همین سال7 میلیون و 493 هزار نفر جمعیت فعال شمارش شده‌اند که 27.85 درصد آن را شاغلا‌ن و 14.73 درصد آن را بیکاران تشکیل داده‌اند.

درصد شهرنشینی در کشور از 61.3 درصد در سال 1375 به 68.5 درصد در سال 1385 افزایش یافته است. این فرآیند بر اثر 2 پدیده مهاجرت روستاییان به شهرها و تبدیل روستاها به شهر حاصل شده است.

در سال 1385، 31.5 درصد جمعیت کشور در مناطق روستایی و عشایری ساکن بوده‌اند. طی دهه 1385 ـ 1375 سالا‌نه به طور متوسط 0.44 درصد از جمعیت روستایی کشور کاهش یافته که ناشی از مهاجرت به شهرها و تبدیل روستاها به شهر بوده است.

به این ترتیب در دهه 1385 ـ 1375 بیشترین جریان مهاجرت و نیز تبدیل روستاها به شهرها در استان اصفهان (78.2 درصد)، مرکزی (2.31 درصد) و تهران (2.07 درصد) اتفاق افتاده است.