نمایشگرهای لمسی

بی‌شک پس از این که شرکت اپل در سال 2007 میلادی محصول جدید خود یعنی آیفون را که با استفاده از فناوری صفحات لمسی طراحی و ساخته شده بود، به بازار عرضه کرد، بیش از پیش بر محبوبیت این فناوری در میان کاربران دنیای فناوری‌های دیجیتالی افزوده شد، اما این فناوری که ما آن را به نام نمایشگرهای لمسی می‌شناسیم نخستین بار در سال 1971 و در مرکز تحقیقات کنتاکی در کشور آمریکا متولد شد.

در آن زمان، دکتر ساموئل هرست به دلیل این که مجبور بود در یک فرآیند وقت‌گیر داده‌های مختلف پایان‌نامه‌های دانشجویان مرکز را مورد بررسی و مطالعه قرار دهد، به این فکر افتاد که به روش ساده‌تری برای ورود اطلاعات دست یابد و به این ترتیب نخستین حسگری که از قابلیت لمسی برخوردار بود توسط این محقق اختراع شد. اگرچه این حسگر که دکتر هرست آن را الوگراف نامیده بود، مانند نمایشگرهای امروزی شفاف نبوده و میزان حساسیت آن با حساسیت نمایشگرهای لمسی امروزی قابل مقایسه نبود، اما زمینه مناسبی را برای طراحی و ساخت حسگرهای لمسی پیشرفته‌تر به وجود آورد. در سال 1974 میلادی نخستین حسگر لمسی شفاف نیز طراحی و ساخته شد. اما محققان مرکزی ـ که این مخترع بزرگ تحت عنوان الوگرافیک و با هدف تحقیق درباره فناوری ساخت حسگرهای لمسی راه‌اندازی شده بود ـ همچنان به تلاش برای یافتن روش‌های دیگری برای ساخت حسگرهایی با قابلیت لمسی ادامه دادند تا این که سرانجام نخستین نمایشگر لمسی شفاف و از نوع نمایشگرهای مقاومتی 5 سیمی در سال 1977 ساخته شد.

این روش یکی از کارآمدترین روش‌ها در ساخت نمایشگرهای لمسی است که امروزه نیز در ساخت نمایشگرهای بسیاری از گوشی‌های تلفن همراه و کامپیوترها از آن استفاده می‌شود. نمایشگرهای لمسی مقاومتی گسترده‌ترین صفحات لمسی هستند که در مقایسه، فناوری ساخت آنها ساده‌تر و ارزان‌تر است. ویژگی منحصر به فرد این گروه از نمایشگرها این است که در برابر آب و گرد و خاک مقاوم هستند و عمر مفید آنها نیز به طور متوسط حدود 35 میلیون بار کلیک است. اما صفحات لمسی خازنی از فناوری پیشرفته برخوردار بوده و در نتیجه قیمت بیشتری دارند. اگرچه عمر مفید این صفحات بیشتر است و می‌توانند درصد بیشتری از نور را از خود عبور دهند، اما قیمت بالای این صفحات مانع از گسترش کاربرد آن در ابزارهای دیجیتالی متداول می‌شود. صفحات لمسی که براساس ویژگی‌های امواج مادون قرمز طراحی و ساخته شده‌اند از کمیاب‌ترین نوع نمایشگرهای لمسی هستند که تنها از آنها در کلیدهای لمسی استفاده می‌شود و هیچ‌گاه از این فناوری در ساخت نمایشگرهای لمسی استفاده نشده است. عدم امکان لمس بیش از یک نقطه در یک زمان از جمله محدودیت‌های استفاده و کاربرد این فناوری است.

مریم وکیلی