امیدهایی برای درمان «پیرکودکی»

در افراد مبتلا به سندرم پیرکودکی، در سلول‌های پوست اختلالاتی ایجاد می‌شود که منجر به تغییرشکل غشای سلول‌های پوستی، کاهش رشد این سلول‌ها و در نتیجه مرگ زودرس این سلول‌ها خواهد شد. محققان دانشگاه مریلند امیدوارند بتوانند براساس این یافته‌ها به راهکار درمانی موثری برای بیماری پیرکودکی دست یابند. اگرچه احتمال ابتلا به این بیماری در هر 8 میلیون نفر تنها یک نفر است، اما این بیماری شرایط بسیار سختی را برای فرد بیمار ایجاد می‌کند. ممکن است فرد بیمار تنها 10 یا 12 سال داشته باشد، در حالی که به نظر می‌رسد او بیش از 90 سال دارد. راپامایسین ازجمله داروهای سرکوبگر سیستم ایمنی است که محققان این دانشگاه تحقیقاتی درباره آن انجام داده‌اند. این دارو توانایی سلول‌ها در تولید سطح غیرمعمولی از پروتئین‌هایی را که به پیری زودرس سلول‌ها منجر، می‌شوند کاهش می‌دهد، اما برای این که تاثیر این دارو در افراد مبتلا به پیرکودکی را مورد بررسی قرار دهیم باید آزمایشات بالینی گسترده‌تری انجام شود.

از آنجا که در حال حاضر هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد افراد مبتلا به این بیماری تا قبل از 12 سالگی جان خود را از دست می‌دهند. این افراد همانند سالمندان با مشکلاتی نظیر طاسی، از دست دادن نرمی و لطافت پوست، ورم مفاصل، دررفتگی استخوان لگن و همچنین بیماری‌های قلبی مواجه می‌شوند. پروتئینی که در این بیماری سبب تغییرشکل و ایجاد اختلال در عملکرد سلول‌های پوست می‌‌گردد در سلول‌های بدن افراد سالم نیز به مقادیر اندکی یافت می‌شود و به نظر می‌رسد این پروتئین در فرآیند پیری تاثیرگذار باشد. در بیماری‌های مرتبط با افزایش سن نظیر آلزایمر و پارکینسون، ایجاد اختلال در سیستم دفع مواد زائد از سلول‌ها منجر به ایجاد این بیماری‌ها می‌شود. در حالت طبیعی با افزایش سن، میزان تجمع فرآورده‌های ناشی از عملکرد طبیعی سلول‌ها در بدن افزایش خواهد یافت و به نظر می‌رسد داروی راپامایسین با تاثیر بر میزان تجمع پروتئین‌هایی که برای بدن سمی هستند بتوانند فرآیند طبیعی پیری را نیز به تاخیر اندازد. این گروه از محققان امیدوارند بتوانند براساس نتایج به دست آمده از این تحقیقات، مولکول‌هایی را شناسایی کنند که از عملکردی مشابه این دارو برخوردار باشند و عوارض جانبی داروهای سرکوبگر ایمنی را نیز به همراه نداشته باشند.

زهرا هداوند