قتل با تفنگ شکاری

فرزند این مرد به نام نریمان از مدت‌ها قبل به دام مواد مخدر افتاده و مشکلاتی را برای خود و خانواده ایجاد کرده بود. پدر بارها و بارها سعی کرد نریمان را از اعتیاد نجات بدهد. او برای این‌کار از هر راهی وارد شد اما نه نصیحت و نه رفتارهای دیگر فایده‌ای نداشت.جوان معتاد که وابستگی زیادی به مخدر پیدا کرده بود حاضر نمی‌شد دست از مواد بردارد و از طرفی چون شغل و منبع درآمدی نداشت برای تهیه مخدر مصرفی‌اش همیشه خانواده را تحت فشار می‌گذاشت و به زور از آنها پول می‌گرفت تا این‌که یک روز طاقت پدر تمام شد.روز حادثه جعفر که بشدت خشمگین بود بعد از مشاجره و دعوا با پسرش به سمت سلاح شکاری رفت که از مدت‌ها قبل در خانه داشت.

او که نمی‌توانست خود را کنترل کند در یک لحظه انگشتش را روی ماشه فشرد و به زندگی نریمان خاتمه داد.این پدر و پسر هر دو در اتفاق زشت و جنایت رخ داده مقصر هستند. پسر به خاطر گرفتاری در دام اعتیاد و تلاش نکردن برای رهایی و پدر به خاطر برخورد نادرست با این معضل. شاید اگر جعفر به جای توسل به خشونت از روان شناسان و متخصصان این امر کمک می‌گرفت نه تنها پسرش اکنون زنده بود بلکه مشکلش را هم حل کرده و عادی و سالم زندگی می‌کرد.