جودوی ایران به دنبال اعاده حیثیت

کارشناسان مهم‌ترین دلیل ناکامی جودوکاران ایران در بازی‌های 2004 آتن را ضعف قوای جسمانی و تکنیکی قلمداد کردند چرا که آنها مبارزه به مبارزه تحلیل می‌رفتند که این موضوع هم به رئیس وقت فدراسیون جودو منتقل شد تا وی قصور در رفع این مشکل را متوجه کادر فنی بداند. اما درست 4 سال بعد شاهد کاهش نفرات تیم ملی جودو در مسابقات کسب سهمیه المپیک پکن بودیم که این مساله خود گویای روند نزولی جودوی ایران در عرصه بین‌المللی بود. در ادامه نیز شکست‌های پیاپی جودوکاران اعزامی به المپیک و کسب تنها یک عنوان پنجمی توسط محمدرضا رودکی، گویای آن شد که به‌رغم این مساله و در قبال درست شدن شرایط، همه چیز در حال بدتر شدن بود، چرا که فدراسیون جهانی با حذف بسیاری از تکنیک‌های غیرجودویی و روی‌آوردن به جودوی سنتی ژاپن، نه‌تنها برای ما بلکه برای بسیاری از جودوکاران جهان شرایط مدال‌آوری را سخت کرد. دیگر از تکنیک‌های یک دست و یک پا خبری نبود تا جودوکاران جهان در یک گردش 180 درجه‌ای روبه جودوی سنتی ژاپنی بیاورند. به طور طبیعی در چنین شرایطی قهرمانان جودوی ایران نیز باید با تغییر تاکتیک در مبارزه خویش، از اجرای فنون چوخه فاصله می‌گرفتند تا در مصاف با رقبای جهانی، حریفی دست و پا بسته نباشند، اما اختلاف‌ها در خانواده جودو آنچنان بود که فدراسیون با تغییرات مدیریتی پیاپی، کمتر مجالی برای فاصله گرفتن خود از چالش یافت تا همین مساله تیم ملی را تحت تاثیر منفی قرار دهد. موضوعی که درکنار از دور خارج شدن جودوکاران قدیمی، افول شدید این رشته در عرصه بین‌المللی را به همراه داشت.

فدراسیون جودو که طی سال‌ها از ترکیب ثابتی در کادر فنی خود بهره می‌برد، این بار برای نوعی پوست‌اندازی بین مربیان به محمود میران و آرش میراسماعیلی، مربیان جوانی روی آورد که بتازگی از دنیای قهرمانی خداحافظی کرده و پای در عرصه مربیگری گذاشته بودند.

این دو مربی جوان اگر چه نهایت تلاش خود را به کار بردند ولی نتوانستند کمکی به تیم ملی کنند و خیلی زود از خیر مربیگری در تیم ملی گذشتند تا فدراسیون بار دیگر ضمن دعوت از حاج یوسف‌زاده به فکر مربی خارجی باشد.

در واقع فدراسیون این بار بر خلاف گذشته به جای این‌که دلخوش به حضور مربیان کره شمالی باشد از فدراسیون جهانی خواست تا یک مربی برای تیم ملی بزرگسالان معرفی کند که بعد از 2 ماه انتظار سرانجام نام جیرو لامو، مربی ایتالیایی که اتفاقا آرش میراسماعیلی را نیز در المپیک سیدنی برده بود، مطرح شد.

جیرو در روز نخست ورود به تهران هنوز از فرودگاه نیامده به اردوی تیم ملی در شیرودی رفت تا وضعیت جودوکاران کشورمان را زیر نظر بگیرد. وی در همان نخستین گفت‌وگوی خود، ضعف تکنیک و مشکلات جسمانی جودوکاران ایرانی را بزرگ‌ترین مشکل آنها در تمرینات و مبارزات دانست. این مربی ایتالیایی بعد از یک ماه اردو، با 4 جودوکار در رقابت‌های مسابقات گراند اسلم و جام جهانی ریودو ژانیرو و و سائوپائولو برزیل شرکت کرد، اما تنها با یک عنوان پنجمی و با شکست زود هنگام علی معلومات، آرش میراسماعیلی و امیر قاسمی‌نژاد به کشور بازگشت. نتایج دور از انتظار ملی پوشان باعث شد تا جیرو لامو در نشست خبری خود اعلام کند که دیگر نیازی به آرش میراسماعیلی در اردوی تیم ملی ندارد و باید از این پس روی نفرات جوان و با انگیزه‌ای چون معلومات، رودکی و قاسمی‌نژاد کار کند.

اگر چه این امر واکنش کاپیتان تیم ملی را برانگیخت ولی نباید نادیده گرفت که جودوی ایران برای اعاده حیثیت باید ضمن روی آوردن به قهرمانان جوان، زمان بیشتری را برای مربی ایتالیایی در نظر بگیرد؛ مربی‌ای‌ که بصراحت در نشست خبری اعلام کرد برای تغییرات جودو، به ایران آمده و قرار نیست کارها در تیم ملی جودو طبق سال‌های گذشته ادامه پیدا کند.

سرمربی تیم ملی جودو ضمن بیان این مطلب که جودو برای رشد نیاز به برطرف کردن مشکلات اقتصادی دارد و صرف حضور در 2 یا 3 مسابقه نمی‌توان سهمیه المپیک گرفت، بر حضور در تورنمنت‌های مختلف جهت کسب سهمیه المپیک تاکید کرد. از نظر جیرو، جودوکاران ایرانی باید توانایی‌های خود را در امر مبارزه دوچندان کنند، افزایش توانایی جسمانی و برطرف کردن ضعف‌های تکنیکی در این مسیر مورد توجه قرار می‌گیرد تا بلکه در خوش‌بینانه‌ترین حالت، با کسب 3 سهمیه حضور در المپیک، بتوان روی یک مدال المپیکی آن هم تنها از سوی محمد رودکی حساب گشود.

به هر حال جایگاه ضعیف فعلی جودوی ایران در جهان ثمره تغییرات پی‌درپی مدیریتی در گذشته و بی‌توجهی به پشتوانه‌سازی و دلخوشی به موفقیت‌های مقطعی با تکیه بر تکنیک‌های غیرجودویی است که باید با تغییر و تحولات مثبت در این رشته و استفاده از دانش روز، در مسیر احیای جودو قدم برداشت.