بحرین در مسیر گفت‌و‌گو؟

مردم بحرین همگام و همزمان با دیگر شهروندان عرب در کشورهایی همچون تونس، مصر، اردن و یمن از اواسط فوریه گذشته (بهمن‌ماه 1389)‌ با حضور در خیابان‌ها و برپایی تظاهرات خواستار ایجاد اصلاحات واقعی، توقف تبعیض قومی و طایفه‌ای در کسب مشاغل و مناصب دولتی شده و شعار «هر بحرینی یک رای» سر دادند.

خاندان آل خلیفه با پشت سر گذاشتن تجربه تلخ بیش از 3‌ماه سرکوب و خشونت و کشتار و بازداشت شهروندان خویش درپی مقاومت و پایداری مردمی و تاکید آنها بر عزم خویش برای احقاق حقوق شهروندی هم‌اکنون به این نتیجه رسیده است که راهی جز مصالحه و گفت‌و‌گو با مردم ندارد.

جمعیت الوفاق که از مواضع نرم‌تری در مقایسه با سایر معترضان بحرینی برخوردار است و بارها از سوی آنها ملامت و سرزنش شده است؛ اکنون بار دیگر درپی راستی‌آزمایی حاکمیت بحرین است. اکنون جای این سوال باقی است که پادشاه بحرین قادر است در برابر این فشارها علیه مردم که ریشه در خارج دارد مقاومت کند و به گفت‌وگو با مخالفان روی آورد.بدون تردید، در چنین حالتی بدرستی باید گفت: بحرین یک گام به سوی گفت‌وگو برداشته است و راهی به سوی برون‌رفت از شرایطی که در آن قرار دارد، باز کرده است و جمهوری اسلامی نیز در این مسیر و هر زمان که آنها آمادگی خود را اعلام کنند ـ همان گونه که دکتر صالحی، رئیس دستگاه دیپلماسی در حاشیه کنفرانس خلع سلاح و منع اشاعه به خبرنگاران اظهار کرد ـ آمادگی دارد که پیشنهادهای خود را ارائه کند و به رایزنی‌های خویش در این خصوص ادامه دهد.

آن گونه که رهبر معظم انقلاب در سالگرد مراسم ارتحال حضرت امام (ره) فرمودند: مردم بحرین در مظلومیت مطلق به‌سر می‌برند و غرب و همدستانش می‌خواهند با اطلاق حرکت شیعی، حرکت مردم بحرین را طایفه‌ای جلوه دهند. البته اکثریت مردم بحرین در طول تاریخ شیعه بوده‌اند.

اما مساله بحرین، مساله شیعی و سنی نیست. بلکه این ملت مظلوم خواهان دستیابی به حقوق اولیه خود یعنی حق رای و نقش‌آفرینی در تشکیل دولت و حکومت است. و این حقی است که ملت‌ها با بیداری فراگیر اسلامی هرگز از آن نمی‌گذرند. گفت‌وگوها اگر با اعتراف به این حق مسلم همراه نباشد و راهی برای احقاق آن جستجو نشود و در یک کلام، صادقانه صورت نگیرد؛ به نتیجه‌ای منتج نخواهد شد و تنها به منزله یک فریب باید از آن یاد کرد؛ امری که حقیقت آن در هفته‌های آینده روشن خواهد شد.