کشف دومین غار پاک در ایران

غار سم در مقایسه با اغلب غارهای فنی و زیبای ایران، به‌اصطلاح غارنوردان غاری پاک به شمار می‌آید که غارنوردان را برای پیمایش آن وسوسه می‌کند. تنها پس از چند متر از پیمایش این غار، مسیر معروف خرچنگ رو‌ها آغاز می‌شود؛ ولی برخلاف خرچنگ رو‌های غار پروا (اولین غار عمیق ایران)، تنگناهای این غار تمامی ندارد و اغلب مسیر را باید به یک سمت حرکت کرد و حتی امکان برگرداندن سر وجود ندارد. غارشناسان تاکید می‌کنند، قبل از حرکت باید دقت کنید که تسمه یا طنابچه اضافه‌ای به کیسه بارتان متصل نکرده باشید؛ زیرا دو طرف خرچنگ روها کاملا ناهموار و پوشیده از ساختار‌های آهکی سوزنی و گل کلمی است که در صورت گیر کردن کیسه بار یا ابزارتان، با توجه به تنگی مسیر، انرژی زیادی را باید برای رهاسازی آن هدر دهید.

بیشتر مسیرهای این غار، به شکل تراورس و عبور عرضی به صورت پا گستر در امتداد شکاف است. از چاه19 به بعد دمای هوای درون غار کاهش می‌یابد و به 6 درجه سانتیگراد می‌رسد و باید برای گرم کردن بدن برنامه‌ریزی کرد . با یک پتوی نجات براحتی می‌توان جلوی اتلاف حرارت بدن را گرفت و در مدت اقامت در یک محل خود را گرم نگه داشت.

به باور غارنوردان، امدادرسانی در این غار به علت دشواری مسیرها، بسیار سخت و در برخی شرایط غیرممکن است؛ بنابراین تیمهای بازدید کننده باید از آمادگی فنی بالایی برخوردار باشند. یک حادثه ساده و یک دررفتگی جزیی در این غار می‌تواند به یک‌فاجعه تبدیل شود، معابر و تراورس‌ها، بقدری تنگ و پر پیچ وخم است که تنها یک فرد می‌تواند خود و کیسه بارش را عبور دهد و امکان کمک‌رسانی یا حتی همراهی نفر دوم وجود ندارد.

یکی از زیبایی‌های این غار، پاک بودن آن است، هدیه‌ای ارزشمند که غارنوردان به یکدیگر ارزانی می‌کنند و باید تلاش شود فاجعه، پیکره دومین غار عمیق ایران را خدشه دار نکند.

کاشفان غار تاکید کرده اند که به دلیل حجم زیاد آب، تنگی معابر و نبود شرایط امدادرسانی در صورت بروز حادثه تا زمان پایان کار مطالعاتی و تجهیزاتی غار، پیمایش این غار به هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود.

سم، دومین غار عمیق کشور با عمق 375 متر و با 31 حلقه‌چاه از 5 تا 40 متر با دهلیزها، طاق‌های زیبا و وجود آب در آن، در ارتفاعات شرقی کوه خواجه قنبر روستای دوزین بخش گالیکش استان گلستان کشف شده است.

عمیق‌ترین غار ایران با عنوان پروا با عمق 752 متر در کرمانشاه قرار دارد که یک گروه از غارنوردان انگلیسی در سال1351 آن را به نام خود ثبت کردند.