ترکاشوند از تیم ملی والیبال جدا شد
ماندن به چه قیمتی؟!
روح ورزش برخوردهای جانبدارانه را برنمیتابد و از قضا بیشتر کشمکشها و برخوردهای لفظی و مطبوعاتی ورزش ما نیز بیتوجهی به این حساسیتهاست.
نمونهاش را فراوان در والیبال دیده و شنیدهایم که جدیدترین آنها اعزام یک مربی فاقد کارنامه درخشان با تیم ملی به دوحه و آنکارا، حذف پرویز کاظمی و کنارهگیری محمد ترکاشوند است، ترکاشوند که یکی از محبوبترین و با اخلاقترین مردان والیبال ما بود، دو سه هفتهای به عنوان دستیار خولیو ولاسکو، سرمربی تیم ملی والیبال ایستاد و به قول خودش نقش توپ جمعکن را ایفا کرد.
اما وقتی دید سرپرست تیم ملی با گرایشها و خط و خطوط خود، بازیکنان و... مربیانی را مستقیم و غیرمستقیم حمایت میکند، ترجیح داد دیگر به تمرینات تیم ملی برنگردد.
او میگوید: حضور در کادر فنی تیم ملی افتخاری بزرگ برایم بوده و خواهد بود، اما دیدن تبعیض مرا آزار میدهد، تیم را به آن سوی مرزها اعزام کردهاند، اما حتی یک نظر کوچک از من نخواستهاند، انگار موی خود را در تیم ملی و آسیاب والیبال سپید نکردهایم.
ترکاشوند میافزاید: خوشخبر سرپرست تیم ملی چون بسکتبالیست است عامل اصلی رواج بازیکن سالاری در والیبال ما شده و همانند گائیچ به ولاسکو خط نادرست میدهد و من چون آبرویم را از سرراه نیاوردهام، میروم و پشت سرم را هم نگاه نمیکنم.
وی می گوید متاسفانه فدراسیون والیبال قائم به فرد شده، نه کمیته فنی دارد نه سازمان تیمهای ملی، بنابراین هیچچیز سرجای خود قرار ندارد، نارضایتی، دلسوختگان را والیبال زده کرده است، مطابق آخرین اخبار دریافتی پیمان اکبری مربی موفق سال که با تیم پیکان قهرمان ایران، آسیا و سوم جهان شده است، نیز قید همکاری با تیم امید را زده است، آیا همه این مربیان به زعم برخی ادعاها زیاده طلباند، یا این که یک جای کار فدراسیون ایراد دارد؟
جمشید حمیدی / جامجم
گفت و گو
