این عکس نیمه‌کاره است

«درست یادم نیست» مجموعه غزل مهرداد بابایی، «طهران، خیابان جمهوری» شعرهای آزاد سید‌احمد حسینی، «سی خاطر اسبم» دفتر شعرهای لری علی باقری، «نقطه چین‌های زمین» مجموعه غزل زهرا رستمی، «دام بادام» رباعی‌های حسین گلچین و «شطرنج در شام آخر» مجموعه غزلی از سید‌ابوالفضل صمدی، «نت‌های سر به زیر» مجموعه شعرهای آزاد معصومه باغیان، «ارسطو در نیاوران» شعرهای آزاد و غزل‌های حسین ناصرالملکی، «عشق ما را نمی‌دهد بازی» دفتر غزل‌های علیرضا سپاهی‌لائین، «پروانه‌های ابری» مجموعه شعرهای آزاد مونا اکبریان، «فالگیر» سروده حیدر میرانی، «اما تو مثل پنجره‌ها» از پروانه بهزادی آزاد، «جایت را خالی گذاشته‌ام» شعرهای آزاد الناز باباخانی، «از باران پیاده شو» شعرهای آزاد نسرین حیائی تهرانی، «دو بیت مانده به آخر» سروده محمد مهدی نقی‌پور، «یک استکان رویا» کوتاه سروده‌های احسان پرسا، «ما شهیدان یک اتفاقیم» سروده حسن قریبی، «عکس با گیوتین» شعرهای آزاد صدرالدین انصاری‌زاده، «مثل خواب مثل خیال» کوتاه سروده‌های مجید یزدی، «سرودهای سرگردان زمین» شعرهای آزاد محمدعلی سپهرافغان، «زیر چتر فردا» سروده سید‌قاسم ناظمی، «کافور عطر خوبی است» دفتر شعر سلمان نظافت‌یزدی، «مشک‌های اندیمشک» سروده اسماعیل فیروزی، «گنجشک انارستان» مجموعه غزل منوچهر محمد‌زاده و «این بیت خانه نیست» گزیده‌ای از شعر زنان امروز به کوشش معصومه باغیان دیگر عنوان‌های کتاب‌های طرح «صدای تازه» هستند.

در این میان مجموعه آخری که مورد اشاره قرار گرفت یعنی گزیده‌ای از آثار شاعران زنی که آثارشان به صورت مستقل تا به حال منتشر نشده است، اهمیتی وی‍ژه دارد و در این کتاب با شعرهایی قوی از شاعرانی که تا به امروز نامشان به عنوان یک شاعر جوان جدی مطرح نشده است، مواجه می‌شویم. اگرچه به آثار و توانمندی‌های برخی از آنها پیش از این و در همین صفحه پرداخته بودیم.

اما آنچه که به جرات می‌توان گفت این است که شاعرانی که در «صدای تازه» معرفی شده‌اند قطعا هریک در آینده‌ای نه‌چندان دور با کتاب‌ها و مجموعه‌هایی مستقل حضور ادبی خود را تثبیت خواهند کرد و هر کدام به سهم خود کلمه‌ای، سطری،‌ بیتی و شعری بر میراث فرهنگی و ادبی ما می‌افزایند؛ اگرچه به نظر می‌رسد صداهای تازه فراوانی وجود دارند که هنوز شنیده نشده‌اند و به قول یکی از همین صداهای تازه: «این عکس نیمه کاره است»

با هم چند نمونه از صداهای تازه را می‌خوانیم.

گالیله سوت بزن!

سر به هوا راه برو

سوت بزن / زمین گرد است.

هر کجایش را که بگیری و راه بیفتی

به همان نقطه می‌رسی که منم،

هر کجایش را که زیر پا بگذاری

همیشه آن نقطه از زمین

که نخستین سیب جهان در آن فرود آمد

سهم من است/ سوت بزن!

تلفیق چشم‌های تو با من غزل نشد

ما مانده‌ایم و مساله‌هایی که حل نشد

در آسمان آبی من صد ستاره است

حتی یکی شبیه تو اینجا زحل نشد

هر شب غزل به پای دلت نذر می‌کنم

اما یکی برای تو بیت الغزل نشد

دلخوش شدم به معجزه‌هایی تخیلی

اما عصای من، نه، به ماری بدل نشد

در امتداد راه تو، من نقطه‌چینی شدم

شاید به هم رسیدنمان از ازل نشد

دلتنگ چشم‌های توام آه می‌کشم

این حسرت عجیب برایم اجل نشد

آمدی

دوربین‌ها شکار کردند

چراغ‌ها به دام افتادند

پرچم‌ها

حتی این فواره

اما تو... / تنها از تو

همین عکس خانوادگی ما بود

که به دام افتاد

حوصله‌ام

با کلاغ‌ها رفته

بر بام تبریزی‌ها

که آزادند

از سقف‌های مه‌آلود

و فانوس‌های تاریک

ورق می‌زنم

تا انتهای علفزار

و چوپانی که گله را جمع می‌کند

*

ما کم شده‌ایم

این عکس نیمه‌کاره است

من بدم، بدتر از هر آنچه بد است

آری این بار قصه مستند است!

داستان زنی که زندگی‌اش

تخم مرغی درون یک سبد است!

من بدم، بدتر از هر آنچه شما...

جنگ من با خودم که تا ابد است

پیش از آن که رها کنم سنگی

سنگ‌ها بر تنم چنان لحد است

من بدم، بدتر از دروغ به خلق

حرف‌هایم به خویش بی‌سند است

نه دروغی به مصلحت تا جاه!!

به کلاهی که باد می‌برد است

من بدم، بدتر از هوای زمین!

زیر صفرم و باد نابلد است

می خورم سرب سرد و جرمم هم ـ

ـ «پنجره بسته‌تر نمی‌شود» است!

من بدم، بد ولی هنوز دلم

خوش به این باد‌ها که می‌وزد است

من و همسو شدن به هر بادی

تا که این تخم مرغ بشکند است!

خیلی خوب

از آب در نمی‌آیند

ماهی‌هایی که می‌کشم

مدت‌هاست

دست‌هایم را

قلاب کرده‌ام

انداخته‌ام

در این نقاشی!