یک ساعت برای زمین

این اقدامی نمادین بود که برای نشان دادن توجه مردم به اهمیت سیاره مادری و جدی بودن خطراتی که این سیاره را تهدید می‌کند از گرمایش زمین و تغییرات اقلیم گرفته تا آلودگی هوا و آلودگی نوری و...‌ برنامه‌ریزی شده بود، اما شاید خود طراحان هم فکر نمی‌کردند در اولین اجرای این برنامه ‌2‌/‌2‌میلیون نفر از شهروندان سیدنی با این طرح همراهی کنند و با خاموش کردن چراغ‌ خانه‌ خود نگرانی خود از بلاهایی که بر سر سیاره خود می‌آوریم را نشان دهند و گذشته از آن ده‌ها مرکز تجاری و صنعتی نیز در این یک ساعت خاموشی با مردم شریک شوند.سال بعد تعداد مشارکت‌کنندگان به 50 میلیون نفر رسید که در بیش از 35 کشور این مراسم را برگزار کردند.

‌به‌سرعت این برنامه به یکی از برنامه‌های موفق و نمادین جهان برای مقابله با گرمایش زمین بدل شد و تا جایی توسعه پیدا کرد که از سال دوم برگزاری آن برخی‌ شهرها اعلام کردند در حمایت از این طرح ابتکاری چراغ نمادهای مهم خود را خاموش می‌کنند. چراغ‌های سالن اپرای شهر سیدنی، مجسمه آزادی، برج ایفل، مجسمه عیسی مسیح در ریو تعدادی از این نمادها بودند. اما در شرایطی که این رویداد در سراسر جهان با استقبال روز افزونی مواجه ‌شد در ایران این برنامه در سکوت برگزار ‌شد.

اگرچه چند نفری از فعالان محیط‌زیست در این‌باره اظهارنظر می‌کردند و از مردم می‌خواستند تا حداقل چراغ‌های معابر و خانه‌های خود را خاموش کنند، اما به دلیل قرار گرفتن این مناسبت در میانه تعطیلات نوروزی معمولا این دعوت اجابت نمی‌شد، جز چند نفری در گوشه و کنار کشور، خبری از گرامیداشت این ساعت در ایران شنیده نشد. برای همین بسیاری از کسانی که نخستین بار صحبت‌های محمدرضا حیدرزاده ، مدیر‌کمیسیون محیط زیست شهرداری تهران را شنیدند که در آستانه سال جدید اعلام کرد امسال و در ساعت زمین تهران نیز با خاموش کردن چراغ‌های برج میلاد، این ساعت را گرامی خواهد داشت، شاید باورشان نشد. اما شامگاه روز 6 فروردین ساعت 30‌/‌20 تا 30‌/‌21 به راستی چراغ‌های غیرضروری برج میلاد خاموش شدند و تهران رسما به جمع برگزارکنندگان مراسم روز زمین پیوست.

برج میلاد تهران نماد جدید و مدرن شهر تهران است. این نماد ویژه با نورپردازی خاص خود نه‌تنها ستونی از نور را به سمت آسمان می‌فرستد که در مناسبت‌های مختلف با ستون‌های نور رقصان شهر را در جشن‌های عمومی همراهی می‌کند و خاموش کردن چراغ‌های آن در ساعت زمین اتفاق مهمی به شمار می‌رود؛ اتفاقی که اگر با آگاهی بخشی عمومی همراه باشد می‌توان به آینده آن امید بست.تهران خود یکی از قربانیان آلودگی در جهان است. گزارش‌های سالانه خبر از مرگ صدها نفر بر اثر آلودگی هوا در این شهر می‌دهند. از سوی دیگر این شهر قربانی آلودگی نوری و صوتی نیز هست. نورهای مزاحم باعث شده‌اند تا بسیاری از جانوران این شهر آن را ترک کنند و همه این آلودگی‌ها در کنار هم نفس کشیدن و زیستن در تهران را دشوار کرده است. خاموش کردن چراغ‌های برج میلاد تنها یک نماد است. نماد توجه شهر به محیط زیست خود و مردمانش.نمادی که اگر از سوی مردم و نهادهای مسوول جدی گرفته شود می‌تواند آینده‌ای امیدبخش برای شهر غبار گرفته تهران و دیگر شهرهای آلوده ایران به ارمغان آورد. این نمادی است از مشارکت در یک رویداد جهانی و شاید نشانگر این‌که اگر آلودگی‌های هوا را جدی نگیریم مهم نیست در کجای این جهان زندگی می‌کنیم. از سیدنی، توکیو و تهران تا لندن و نیویورک همه روی یک سیاره‌ایم و سرنوشت ما در مواجهه با پدیده‌های فرامرزی همچون تغییرات اقلیمی به یکدیگر گره خورده است.